جستجوي پيشرفته برو
 درخواست اشتراکارتباط با ماآرشيوشناسنامهصفحه اصلي
نسخه شماره 3265- تاریخ : 1393/11/08 - اولين روزنامه جوانان و نوجوانان ايران(چهارشنبه)

 ادبيات صلح
 نگاهي به زندگي "هارولد پينتر" 

مهدي طوسي

هارولد پينتر تنها فرزند پدر و مادري يهودي در اکتبر 1930 در محلة هاکني شمال لندن متولد شد. پدرش خياط بود. او در فضايي سرشار از اظهارات يهودي ستيزي بزرگ شد که اهميت به سزايي در نمايش‌نامه‌نويس شدنش داشت. در شروع جنگ جهاني دوم، در 9 سالگي مجبور به ترک لندن شد و در دوازده سالگي به لندن بازگشت. پينتر مي‌گويد تجربة بمباران‌هاي جنگ هيچ‌وقت او را رها نکرده‌است. در لندن به مدرسة گرامر هاکني رفت و در آن‌جا با گروهي از معلمان و دانش‌آموزان خوش‌فکر، پرانرژي و به لحاظ عقلي ماجراجو، آشنا شد. همين باعث شد تأتر و ضدفاشيسم مهم‌ترين تأثير را روي او بگذارد. فضاي سال‌هاي بلافاصله بعدازجنگ لندن سرشار از خشونت‌هاي ضد يهود بود که صداي تأتري پرشور و حرارت، و ارعابي که به تدريج رخنه مي‌کند و در واقع نمايش‌نامه‌هاي اوليه‌اش را شکل مي‌بخشد، چيزي از اين فضا در خود دارد. در سال 1948 بعد از مدرسه به آکادمي سلطنتي ادبيات نمايشي رفت که به دليل نارضايتي پس از دو ترم تحصيل، آن‌جا را ترک کرد. در سال 1949 دو بار به دليل سرپيچي از خدمت نظام‌وظيفه جريمه شد که اشارات زود هنگامي بر عزم مقاومت و مخالفت‌گرايي‌اش دارد که در جهت‌گيري کلي و شکل‌گيري بسياري از نمايش‌نامه‌هايش اثر گذاشته‌است.

در سال 1950 اولين اشعارش را منتشرکرد و به خاطر اجراهاي شکسپير مشهور شد. از سال1951 تا 1957 با تورهاي تأتر سنتي سفر و نقش‌هاي تاريخي و عمدتاً شکسپير را بازي کرد. در اين سال‌ها با نام ديويد بارون بازي مي‌کرد. هارولد پينتر در سال 1957 با نوشتن نمايش‌نامة اتاق که توسط دپارتمان هنرهاي نمايشي دانشگاه بريستول چاپ شد، خود را به عنوان نويسنده تثبيت کرد. اولين نمايش‌نامه‌اش، جشن تولد 1957، در 1958 در تأتر ليريک لندن به روي صحنه رفت و به دليل ابعاد افسانه‌اي‌اش با شکست فاحشي مواجه شد و فقط يک هفته روي صحنه بود. اما بعدها بيش‌تر از ديگر نمايش‌نامه‌هايش به روي صحنه رفت.

هارولد پينتر نمايندة ادبيات نمايشي بريتانيا در نيمه دوم قرن بيستم است و احتمالاً بيش از هر نمايش‌نامه‌نويس زندة ديگري موضوع گزارشات آکادميک مي‌باشد. او را به عنوان مبتکر سبک جديدي به نام ادبيات آزارنده مي‌شناسند و نامش، پينترسک، براي توصيف فضايي خاص به صورت صفت وارد زبان انگليسي شده‌است.

پينتر در سال 2002 به سرطان مبتلا شد؛ با اين حال از تلاش نايستاد و در سال 2005 کانديداي جايزة نوبل ادبيات شد. رقيبان او نويسندة ترک «اورهان پاموک» و شاعر سوري «آدونيس» بودند که به نظر از او جلوتر مي‌آمدند زيرا در 10سال اخير 9 جايزه ادبيات نوبل به اروپا تعلق گرفته بود و از طرفي اگر جايزه به اديبي انگليسي اهدا مي‌شد دومين جايزه نوبل ادبيات براي انگلستان ظرف 5 سال بود. بنابراين از آکادمي سوئد انتظار مي‌رفت که به قارة ديگري به خصوص آسيا توجه کند. پينتر با بردن جايزة ادبيات نوبل باعث درگيري بحث‌هاي گوناگوني شد که تصميم آکادمي را از جهاتي انتخابي گريزناپذير از عوامل سياسي مي‌دانستند زيرا اين‌طور گمان مي‌رود که جايزة نوبل اغلب به کساني مثل «آلکساندر سولژنيتسين» از شوروي و «گونترگراس» نويسندة صريح‌الهجة آلماني تعلق مي‌گيرد که در زماني مشخص موضع سياسي دل‌سوزانه‌اي گرفته باشند. با اين حال گرچه ممکن است عقايد سياسي پينتر عاملي به شمار آمده باشد، اما اين جايزه از نظر هنري بسيار موجه‌است و دستاوردهاي نمايشي و ادبي پينتر، يک سروگردن بالاتر از ساير نويسندگان انگليسي است. در هر حال، انتقاد صريح پينتر از سياست خارجي آمريکا و مخالفتش با جنگ عراق، بدون شک او را از جنجالي‌ترين برندگان جايزه افتخارآميز نوبل ادبيات کرده‌است.

پينتر فرداي روزي که مطلع شد برندة جايزه نوبل شده در مصاحبه‌اي تلفني با روزنامه‌نگاري سوئدي گفت که نمي‌تواند حرف بزند و اين خبر او را از پاي درآورده‌است و براي دريافت جايزه و سخنراني به استکهلم خواهد رفت. اما حالش رو به وخامت گذاشت و سخنراني خود را با عنوان «هنر، حقيقت، سياست» ضبط کرد و به آکادمي فرستاد که هم‌زمان در دنيا پخش شد.


نسخه چاپي ارسال به دوستان
 
اجتماعي
جوان و جامعه
تلخند
فرهنگ و هنر
گالري
بچه هاي مدرسه
ادبيات نوجوان
كانون