جستجوي پيشرفته برو
 درخواست اشتراکارتباط با ماآرشيوشناسنامهصفحه اصلي
نسخه شماره 4343- تاریخ : 1397/09/15 - اولين روزنامه جوانان و نوجوانان ايران(پنجشنبه)

 طنزپردازي به بزرگي چخوف 

عبدالکريم گشايش
آنتون پاولوويچ چِخوف نويسنده، نمايشنامه نويس و طنز پرداز روسي متولد 29 ژانويه 1860 در تاگانروگ در جنوب روسيه، شمال قفقاز، در ساحل درياي آزوف است. او در زمان حياتش بيش از 700 اثر ادبي آفريد.
پدربزرگ پدري‌اش در مِلک کُنت چرتکف، مالک استان وارنشسکايا، سرف بود. او توانست آزادي خود و خانوادهٍ خود را بخرد. پدرش مغازه خواربار فروشي داشت. او مرد مذهبي خشني بود و فرزندانش را تنبيه بدني مي‌کرد. روزهاي يک‌شنبه پسرانش (او 5 پسر داشت که آنتون دومين آن‌ها بود) را مجبور مي‌کرد به کليسا بروند و در گروه همسراياني که خودش تشکيل داده بود آواز بخوانند.
اگر اندکي ابراز نارضايتي مي‌کردند آن‌ها را با چوب تنبه مي‌کرد. همچنين آن‌ها را در ناني آغاز کرد اما دو سال بعد در کلاس اول مدرسه عادي به تحصيل خود ادامه داد. پدر چخوف شيفته موسيقي بود و همين شيفتگي او را از دادوستد بازداشت و به ورشکستگي کشاند.
و او در سال 1876 از ترس طلب‌کارانش به همراه خانواده به مسکو رفت و آنتون تنها در تاگانروگ باقي ماند تا تحصيلات دبيرستاني‌اش را به پايان ببرد. او در سال‌هاي پاياني تحصيلات متوسطه‌اش در تاگانروگ به تئاتر مي‌رفت و نخستين نمايشنامه خود را به نام بي‌پدري و بعد طنز آواز مرغ بي‌دليل نبود را نوشت. او در همين سال‌ها مجله غيررسمي و دست‌نويس الکن را منتشر مي‌کرد که توسط برادران‌اش به مسکو هم برده مي‌شد.
برادر بزرگ‌اش، آلکساندر پاولويچ چخوف در سال 1876 به دانشگاه مسکو رفت و در رشته علوم طبيعي دانشکده رياضي-فيزيک مشغول تحصيل بود و در روزنامه‌هاي فکاهي مسکو و پتربورگ داستان مي‌نوشت. آنتون نيز در 1879 تحصيلات ابتدايي را تمام کرد و به مسکو رفت و در رشته پزشکي در دانشگاه مسکو مشغول تحصيل شد.
آغاز نويسندگي
چخوف در نيمه سال 1880 تحصيلات دانشگاهي خود را در رشته پزشکي در دانشگاه مسکو آغاز کرد. در همين سال نخستين مطلب او چاپ شد براي همين اين سال را مبدأ تاريخي آغاز نويسندگي چخوف برمي‌شمارند.
چخوف در نامه‌اي به فيودور باتيوشکوف مي‌نويسد: «نخستين تکه ناچيزم در 10 تا 15 سطر در نشريه «دراگون فلاي» در ماه مارس يا آوريل 1880 درج شد. اگر آدم بخواهد مدارا کند و اين نوشته ناچيز را آغازي به‌حساب بياورد، بنابراين سالگرد (بيست و پنج سال نويسندگي) من زودتر از 1905 فرا نخواهد رسيد.» آنچه چخوف به آن اشاره مي‌کند در واقع داستان کوتاهي است به نام «نامه ستپان ولاديميريچ اِن، مالک اهل دُن، به همسايه دانشمندش، دکتر فريدريخ» که در مجله سنجاقک شماره 10 منتشر
شد.
او در سال‌هاي 1880 تا 1884 علاوه برآموختن پزشکي در دانشگاه مسکو با نام‌هاي مستعاري مانند: آنتوشا چخونته، آدم کبدگنديده، برادر برادرم، روور، اوليس... به نوشتن بي‌وقفه داستان و طنز در مجله‌هاي فکاهي مشغول بود و از درآمد حاصل از آن زندگي مادر، خواهر و برادران‌اش را تأمين مي‌کرد.
او در 1884 به عنوان پزشک فارغ‌التحصيل شد و در شهر واسکرسنسک، نزديک مسکو، به طبابت پرداخت. اولين مجموعه داستان‌اش با نام قصه‌هاي ملپامن در همين سال منتشر شد و اولين نقدها درباره او نوشته شد. در دسامبر همين سال هنگامي که چخوف 24ساله بود اولين خلط‌هاي خوني که نشان از بيماري مهلک سل داشت مشاهده شد.
چخوف بعد از پايان تحصيلاتش در رشته پزشکي به‌طور حرفه‌اي به داستان‌نويسي و نمايش‌نامه‌نويسي روي آورد. در 1885 همکاري خود را با روزنامه پتربورگ آغاز کرد. در سپتامبر قرار بود نمايش‌نامه او به نام در جاده بزرگ به روي صحنه برود که کميته سانسور از اجراي آن جلوگيري کرد. مجموعه داستان‌هاي گل‌باقالي او در ژانويه سال بعد منتشر شد.
در فوريه همين سال (1886) با آ. سووُربن سردبير روزنامه عصر جديد آشنا شد و داستان‌هاي، مراسم تدفين، دشمن،... در اين روزنامه با نام اصلي چخوف منتشر شد. بيماري سل‌اش شدت گرفت و او در آوريل 1887 به تاگانروگ و کوه‌هاي مقدس رفت و در تابستان در باپکينا اقامت گزيد در اوت همين سال مجموعه در گرگ‌وميش منتشر شد و در اکتبر نمايش‌نامه بلندش با نام ايوانف در تئاتر کورش مسکو به روي صحنه رفت که استقبال خوبي از آن نشد.
چخوف در 16 ژوئن 1904 به‌همراه همسرش اولگا کنيپر براي معالجه به آلمان استراحت‌گاه بادن ويلر رفت. در اين استراحت‌گاه حال او بهتر مي‌شود اما اين بهبودي زياد طول نمي‌کشد و روزبه‌روز حال او وخيم‌تر مي‌شود. اولگا کنيپر در خاطرات خود شرح دقيقي از روزها و آخرين ساعات زندگي چخوف نوشته‌است.
ساعت 11 شب حال چخوف وخيم مي‌شود و اولگا پزشک معالج او، دکتر شورر، را خبر مي‌کند. اولگا در خاطرات‌اش مي‌نويسد: «دکتر او را آرام کرد. سرنگي برداشت و کامفور تزريق کرد؛ و بعد دستور نوشيدني داد. آنتون يک ليوان پر برداشت. مزه‌مزه کرد و لبخندي به من زد و گفت «خيلي وقت است نوشيدني نخورده‌ام.» آن را لاجرعه سرکشيد. به آرامي به طرف چپ دراز کشيد و من فقط توانستم به سويش بدوم و رويش خم شوم و صدايش کنم. اما او ديگر نفس نمي‌کشيد. مانند کودکي آرام به خواب رفته بود.» و اين ساعات اوليه روز 15 ژوئيه 1904 بود.
تشييع جنازه چخوف يک هفته پس از مرگ او در مسکو برگزار شد. ماکسيم گورکي که در اين مراسم حضور داشت بعدها به دقت جريان برگزاري مراسم را توصيف کرد. جمعيت زيادي در مراسم خاکسپاري حضور داشتند و تعداد مشايعت کنندگان به حدي بود که عبور و مرور در خيابان‌هاي مسکو مختل شد.
علاوه بر نويسندگان و روشنفکران زيادي که در مراسم حضور داشتند حضور مردم عادي نيز چشم‌گير بود. سرانجام در گورستان صومعه نووو-دويچي در شهر مسکو به خاک سپرده شد.


نسخه چاپي ارسال به دوستان
 
اجتماعي
جوان و جامعه
تلخند
ورزشي
فرهنگ و هنر
بچه هاي مدرسه
ادبيات نوجوان
كانون