جستجوي پيشرفته برو
 درخواست اشتراکارتباط با ماآرشيوشناسنامهصفحه اصلي
نسخه شماره 4277- تاریخ : 1397/06/22 - اولين روزنامه جوانان و نوجوانان ايران (پنجشنبه)

 فلسفيدن هاي من  

فلسفه عوام‌گرايي
عَوام‌گرايي يا پوپوليسم (Populisme) آموزه و روشي سياسي است در طرفداري کردن يا طرفداري نشان دادن از حقوق و علايق مردم عامه در برابر گروه نخبه. در قرن بيستم بيشتر جنبش‌هاي «عامه‌گرا» با جنبش‌هاي آمريکاي لاتين و هند شناخته مي‌شد اما از دهه 1980 به بعد اين جنبش‌ها در کشورهاي کانادا، ايتاليا، هلند، اسکانديناوي و ايالات متحده نيز درجاتي از موفقيت را به‌دست آورده‌است.
مفهوم
بزرگداشت مفهوم مردم (يا توده) تا حد مفهومي مقدس، و باور به اين‌که هدف‌هاي سياسي را مي‌بايد به خواست و نيروي مردم جدا از حزب‌ها و نهادهاي موجود پيش برد. عوام‌گرايي خواست مردم را عين حق و اخلاق مي‌داند و بر آن است که مي‌بايد ميان مردم و حکومت رابطه مستقيم وجود داشته باشد. هم چنين با ايماني ساده فضايل مردم را در برابر منش فاسد طبقه حاکم يا هر گروهي که موقعيت سياسي و منزلت اجتماعي برتر داشته باشد قرار مي‌دهد و مي‌ستايد. يکي از ويژگي‌هاي عوام‌گرايي يافتن «توطئه‌هاي ضد مردمي» در هر جاست و اين برداشت معمولاً به دشمني‌هاي نژادي و قومي دامن مي‌زند.
ريشه
نظريه عوام‌گرايي فلسفي بر آراي هربرت شيلر و بر اين فرض اوليه مبتني است که عامه مردم را افرادي ناآگاه، منفعل و ضعيف مي‌پندارد. تاريخچه آن را به اواسط سده نوزدهم و به جنبش‌هاي مختلفي که در سرزمين‌هايي مثل شوروي سابق به وقوع پيوسته‌است، مي‌رسانند. ريشه عوام‌گرايي در ميان روشنفکران تندرو روسيه در دهه 1860 با ظهور نارودنيک‌ها (مردم‌باوران) پديد آمد. نارودنيک‌ها بر آن بودند که روسيه بي‌آن‌که مرحله سرمايه‌داري را بگذراند مي‌تواند مستقيم به سوسياليسم برسد و اساس آن‌را مي‌توان بر کومون‌هاي روستايي گذاشت. در دهه 1870 دانشجويان نارودنيک به روستا (ميان مردم) رفتند تا تخم انقلاب را بپراکنند.


نسخه چاپي ارسال به دوستان
 
اجتماعي
جوان و جامعه
تلخند
ورزشي
فرهنگ و هنر
بچه هاي مدرسه
ادبيات نوجوان
كانون
آگهي