جستجوي پيشرفته برو
 درخواست اشتراکارتباط با ماآرشيوشناسنامهصفحه اصلي
نسخه شماره 4277- تاریخ : 1397/06/22 - اولين روزنامه جوانان و نوجوانان ايران (پنجشنبه)

 سرمقاله 

پنهان‌کاري يا سياست داشتن؟!
آذر فخري
يکي از بارزترين ويژگي‌هاي بسياري از ما پنهان‌کاري است که خيلي محترمانه و مودبانه، اسمش را گذاشته‌ايم «سياست داشتن».
موردي که همواره به فرزندان‌مان هم گوشزد مي‌کنيم اين است که درباره هيچ‌کار و هيچ‌کس، چه در رابطه با خودشان و چه در رابطه با ديگران، نه اطلاعات بدهند و نه نظر. مدام به آن‌ها يادآوري مي‌کنيم که بچه‌جان، آدم بايد سياست داشته باشد و همه‌جا، و پيش همه‌کس، دهانش را باز نکند و نسنجيده حرف نزند. و البته منظورمان از حرف نسنجيده اين است که تا جايي‌که امکان دارد از کسي، انتقاد نکنيم، چون انتقاد در بين ما ايراني‌ها معمولا دولبه دارد، يک لبه‌اش ديگري را زخمي مي‌کند و لبه‌ي ديگرش به خودمان آسيب مي‌زند. و چون قرار است با سياست باشيم و بي‌مورد نظر ندهيم و انتقاد هم نکنيم، مي‌شويم آدم‌هايي که بي‌جا و بي‌مورد، از ديگران تعريف و تمجيد مي‌کنيم؛ به‌خصوص از آن ديگراني که در رابطه با آن‌ها ممکن است منافعي داشته
باشيم.
چنين است که از همان ابتداي کودکي، فرزندان خود را به گونه‌اي تربيت مي‌کنيم که توان ابراز نظر، انتقاد و لاجرم تفکر درباره طرح‌ها و ايده‌هاي جديد را ندارند و يا اگر دارند، تا آن‌جا که ممکن است،آن‌را پنهان مي‌کنند.چون ممکن است طرح و ايده‌شان يا شديدا مورد انتقاد قرار بگيرد و يا دزديده شود.
به اين ترتيب، تنها اعتقاد و پاي‌بندي به يک رفتار و عمل خاص به نام پنهان‌کاري، موجب پديد آمدن رشته رفتارهايي مي‌شود که فرهنگ و هنجار اجتماعي ما را مي‌سازد؛ آدم‌هايي با آستانه تحمل پايين در برابر انتقاد، بي‌اعتماد به يکديگر و خواهان و پذيراي تمجيد و تعريف به‌جا يا نا به‌جا!
اين سلسله رفتارهاي نامناسب، اين عدم صراحت و رک‌گويي، طبعا بر روي سبک زندگي ما نيز تاثير مي‌گذارد و گاه موجب مي‌شود که نتوانيم يک مشکل ساده را در کنار يکديگر و با هم‌فکري، حل کنيم. در واقع، رفتارهاي پنهان‌کارانه و سياست‌مدارانه، ما را از هم‌بستگي و هم‌گرايي اجتماعي نيز بازداشته است و براي همين است که اغلب ما تمايل داريم کارهاي‌مان را به تنهايي انجام دهيم و در تعامل‌هاي تيمي، معمولا ناموفق هستيم.
محيط مدرسه و کلاس، مکان و فرصت مناسبي است براي به نقد کشيدن و تصحيح اين رفتار. اين‌که آموزگار و اولياي مدرسه، اين فرصت و امکان را براي دانش‌آموزان به‌وجود بياورند که آن‌ها بتوانند بدون ترس و واهمه از برخورد بازدارنده ديگران نظر صريح و شخصي خود را ابراز کنند و متوجه باشند که انتقاد، در واقع روشي است براي تصحيح يک کار يا انديشه، و عمل يا رفتار منتقدانه، شخصيت آن‌ها را هدف نگرفته و پشت آن نيت خصمانه‌اي پنهان نشده است.
a.f.far99@gmail.com


نسخه چاپي ارسال به دوستان
 
اجتماعي
جوان و جامعه
تلخند
ورزشي
فرهنگ و هنر
بچه هاي مدرسه
ادبيات نوجوان
كانون
آگهي