جستجوي پيشرفته برو
 درخواست اشتراکارتباط با ماآرشيوشناسنامهصفحه اصلي
نسخه شماره 4204- تاریخ : 1397/03/24 - اولين روزنامه جوانان و نوجوانان ايران (پنجشنبه)

 گاهي گزينه مخاطره‌آميز، امن‌تر است 

ايجادِ تغييرات ناگهاني و شديد در زندگي براي داشتن يک نتيجه خوب و مطلوب، به اندازه کافي قابل اعتماد نيست. البته اين نظريه براي فعاليت‌هايي که نياز به تغييرات شديد و ريسک‌پذيري دارند، صدق نمي‌کند. اين امر هميشه بدان معني نيست که داشتن يک کار با ريسک‌پذيري بالا، براي پروژه‌ها و فعاليت‌هاي کوتاه‌مدت، شانس کمي براي موفقيت دارد. در واقع اغلب، خلافِ اين امر ثابت شده است. ريسک‌هاي خطرناک ولي کوچک در برخي پروژه‌ها هنگامي که در ظاهر، انجامِ‌شان ايده خوبي به‌نظر نمي‌رسد، برخلاف تصور، استراتژي امن‌تري در بر خواهد داشت.
چه هنگام، خطرپذيري بيشتر مي‌تواند امن باشد؟
بگذاريد يک بازي بکنيم.من يک سکه را بالا مي‌اندازم؛ اگر شير بود به شما 150 دلار مي‌پردازم و اگر خط شد شما 100 دلار مي‌بازيد. آيا اين بازي را دوست داريد؟ خوب، اگر ما اين بازي را بخواهيم تنها يک‌بار انجام دهيم پاسخِ بسياري از افراد "نه" خواهد بود، زيرا پرداخت صد دلار دردآورتر از برنده شدن 150 دلار است. اگر مطمئن نيستيد، مي‌توانيد اعداد را به 10.000 و 15.000 دلار تغيير دهيد. حالا چي؟ بازي کنيم؟
اين گرايش طبيعي انسان به «ضررگريزي» معروف است. در شرايطي که کاري به نفع انسان نباشد او ريسک‌کردن را مردود مي‌شمارد زيرا باختن برايش جالب نيست. حال تصورکنيد که اين بازي تا زماني‌که بخواهيد، مي‌تواند ادامه داشته باشد و با اين شرط که با تعداد بيشتر پرتاب سکه به بالا، با متوسط تقريبي 25 دلار براي هربار، شانس باخت شما هم کاهش مي‌يابد. بدين ترتيب با انجامِ تعداد ريسک‌هاي بيشتر، شرايط هم امن‌تر مي‌شود و اين شرط را تنها يک نادان مي‌تواند رد کند.
تصميم‌گيري در يک حرفه با خطر ريسک‌پذيري بالا، بسيار شبيه به بازي شير يا خط است. شما ممکن است برنده شويد ولي امکانِ باخت هم هم‌چنان باقي است. پس با اضافه‌سازي تعداد دفعات بازي، موقعيت و نتيجه‌گيري شما هم مطمئن‌تر مي‌شود.
ما هزينه بسياري براي ايمني مي‌پردازيم
يک قياس مشخص براي شناسايي فرصت‌هاي زندگي اين است که بسياري از مردم گزينه‌هاي مطمئن را انتخاب مي‌کنند. گزينه‌هايي که نتايج آن قابل پيش‌بيني و مناسب است ولي رقابت زيادي هم در اين گونه فرصت‌ها وجود دارد و بنا بر قوانين عرضه و تقاضا، سود کمتري هم به همراه خواهد داشت. فرصت‌هاي مخاطره‌آميز کمتر مورد توجه است و به‌همين خاطر هم از ميزان سود دهي بالاتري برخوردار است.
البته اين موضوع امري همه‌گير نيست. برخي فرصت‌هاي واقعاً خطرناک، امن به نظر مي‌رسند. پس بازدهي سود آن‌ها براي احتمال خطر بيشتر، بسيار پايين است. برخي از گزينه‌ها هم نسبتاً امن ولي ناشناخته هستند. بنابراين مردم به‌سختي متوجه آن‌ها مي‌شوند. براي مثال صرف مقداري زمان براي ملاقات با افراد جديد، براي شرکت شما مي‌تواند فرصت‌هاي جالبي به همراه داشته باشد. ولي تعداد کمي از مردم اين موضوع را مي‌دانند. رويکرد به‌سوي فرصت‌هاي خطرناک احتمالاً داري بازدهي متوسط بالاتري، نسبت به فرصت‌هاي امن که داراي رقابت سنگين‌تري مي‌باشند، هست.
زندگي يک بازي مکرر شير يا خط است
بيشتر مردم علاقه‌مند به انتخاب گزينه‌هاي امن هستند. سرمايه‌گذاري چندماهه و حتي چندساله به روي يک پروژه که ممکن است موفقيتي به همراه نداشته باشد براي بسياري از مردم نگران‌کننده است. به‌همين خاطر هم بيشتر مردم ترجيح مي‌دهند که يک‌بار ريسک کنند. زندگي يک‌بار شير يا خط بازي کردن نيست. به‌جز تصميم‌گيري‌هاي نادري که واقعا يک يا دو بار در زندگي مي‌توان گرفت، تقريباً تمامي پروژه‌ها و اهداف در زندگي بازي مکرر شير يا خط است.
تصور کنيد در يک پروژه يک ساله موفق نشديد. و همين عدم موفقيت نسبي که به آينده‌تان هم ضرري نزده است، باعث شده که از خودتان کمي نااميد باشيد. اگر چه اکثر مردم با موقعيت‌هاي مشابهي در آينده مواجه خواهند شد اما با حس شرمندگي و نگاه به گذشته، فرصت‌هاي اميدوار کننده بعدي را نيز از دست خواهند داد. اشکال کار در شرايطي مانند
« شکست در اين پروژه يک‌ساله» همانند يک بازي شير يا خط است. در بازي نخست پيشنهادي، اگر شما براي بار اول 100 دلار مي‌باختيد، احتمالاً به دليل سرخوردگي، تلاش دوباره‌اي نمي‌کرديد. در حالي‌که در شرايط بازي مکرر با تعداد دفعات بيشتر، اين يک تصميم اشتباه است.
هر کسي احتمالاً براي بيست يا سي پروژه در طول عمرش وقت دارد. شايد تنها يک يا دو عدد از اين پروژه‌ها کارآيي چشمگيري داشته باشند و تعداد انگشت‌شماري هم به موفقيت‌هاي متوسط دست يابند ولي باقي همگي به شکست منتهي خواهند شد. با اين‌حال ارزش ريسک را دارند و مي‌توانند براي شما سوددهي فوق‌العاده خوبي را نيز به همراه داشته باشد.
چگونه مي‌توان خوب بازي کرد؟
در زندگي عادي، داشتن برنامه‌هاي مثبت بسيار سخت است. حتي سخت‌تر از ارزيابي اين‌که آيا اين پروژه‌اي که اکنون در دست اجرا داريد، از جايگزين‌هاي کم‌خطرتر بهتر است يا خير؟ اين امر به‌طورکلي درست است، ولي براي موارد ويژه مشکل‌تر مي‌توان نتيجه‌گيري کرد.
اگر عميق بنگريم، اشتباه مي‌کنيم. تلاش براي کشف بيش از حد در پيش‌بينيِ يک برنامه براي موفقيت و يا شکست آن اشتباه است. حتي موفق‌ترين افراد در حيطه کاريِ خود هم، نمي‌توانند از توهم وسوسه‌انگيز موفقيت در پيش‌برد برنامه‌ها در امان باشند. استراتژي بهتر اين است که از برنامه‌هاي کوچک‌تر براي فرصت‌سازي استفاده کنيم. شما مي توانيد به نسبت تصميم‌هاي بيشتري براي اجراي يک برنامه يک ماهه داشته باشيد، تا اين‌که بخواهيد يک برنامه يک‌ساله را پايه‌ريزي کنيد.
پروژه‌هاي کوتاه‌مدت ممکن است که ارزش کمتري نسبت به برنامه‌هاي دراز مدت داشته باشند، ولي فراموش نکنيد که کوته‌بينان به‌دنبال راه‌هاي ساده هستند و شما مي‌توانيد با انجام بازي‌هاي مکرر، احتمال برنده‌شدن بيشتري را در يک فرصت مخاطره‌آميز هوشمند يا فرصت‌هاي پرخطر سريع و غيرهوشمند داشته باشيد.
اين استراتژي افزايش تعهدات براي برنامه‌هاي ريسک‌پذير و گسترش آن در بيشتر طول عمر، يک گزينه بسيار امن‌تر از دنبال کردن يک يا دو برنامه «امن» است. حتي امن‌ترين حرفه ها هم داراي خطراتي هستند. به‌نظر مي‌رسد که در هر شرايطي در زندگي؛ بازي مکرر با سکه، برتر از يک يا دو بار سکه به بالا پرتاب کردن است و اين بدان معناست که پرخطرترين گزينه‌ها، در درازمدت احتمالاً امن‌ترين راه بازي است.
scotthyoung.com


نسخه چاپي ارسال به دوستان
 
اجتماعي
جوان و جامعه
تلخند
ورزشي
فرهنگ و هنر
بچه هاي مدرسه
ادبيات نوجوان
كانون