جستجوي پيشرفته برو
 درخواست اشتراکارتباط با ماآرشيوشناسنامهصفحه اصلي
نسخه شماره 4201- تاریخ : 1397/03/21 - اولين روزنامه جوانان و نوجوانان ايران (دوشنبه)

 خبر اد‌‌‌‌‌بي 

احمد ابوالفتحي عنوان کرد؛
آفتِ "جواب نمي‌دهد"
يك داستان‌نويس در گفت‌وگو با ايسنا درباره رمان تاريخي و نوشتن اين‌ گونه ادبي اظهار کرد: رمان فارسي به قدري تثبيت نشده که بخواهيم بگوييم در آن به اندازه کافي به رمان تاريخي توجه شده يا خير. رمان فارسي هنوز در مرحله آزمون و خطا است. به نظرم ادبيات داستاني به اندازه وسع، توان و ظرفيتش به تاريخ پرداخته است و مي‌توان در بازه زماني کمتر از يک قرن که رمان فارسي شکل گرفته و نضج پيدا کرده نمونه‌هاي خوبي در رمان تاريخي مثال زد.
او با تأکيد بر اين‌که قبول ندارد به رمان تاريخي پرداخته نشده است، گفت: نويسنده‌هاي ايراني در 50 سال پيش چشم‌بسته مشغول آزمون و خطا بوده‌اند ولي از همان ابتدا به اهميت تاريخ پي برده و به آن توجه داشته‌اند. مي‌توان شاخصه‌هاي اهميت به تاريخ را در ادبيات داستاني پيدا کرد؛ مثلا «يکليا و تنهايي‌ او» نوشته تقي مدرسي، از رمان‌هاي شاخص دهه 30، توجه عمده‌اي به تاريخ و اسطوره‌ دارد، يا «شازده احتجاب» هوشنگ گلشيري به عنوان يکي از رمان‌هاي شاخص دهه 40 به‌گونه‌اي در رمان‌هاي تاريخي مي‌گنجد.
اين داستان‌نويس با اشاره به استقبال مخاطبان از رمان‌هاي تاريخي «سرخ سفيد» يزداني‌خرم و «گود» نوشته مهدي افشارنيک، گفت: اين‌طور نيست که رمان تاريخي الزاما مورد توجه مخاطب قرار نمي‌گيرد، اما مسئله اين است که اين کتاب‌ها شاخصه‌هاي ديگري هم غير از تاريخي بودن داشتند. يعني تاريخي بودن شاخصه‌اي نيست که بر مبناي آن بتوان گفت مخاطب به آن اهميت مي‌دهد يا نه. يکي از آفت‌هايي که به جان ادبيات افتاده و باعث شده برخي از کتاب‌ها و گونه‌هاي ادبي از چرخه نشر خارج شود اين است که برخي مي‌گويند فلان چيز جواب نمي‌دهد؛ مثلا زماني مجموعه داستان‌هاي خوبي داشتيم که مورد توجه قرار مي‌گرفت اما عده‌اي آمدند و گفتند داستان کوتاه «جواب نمي‌دهد» و آن‌چنان به ناشر و نويسنده فشار ذهني وارد شد که مقداري زيادي از داستان‌هاي کوتاه‌ از چرخه نشر خارج شد. حالا هم مي‌گويند رمان تاريخي جواب نمي‌دهد، اگر اين‌طور باشد بر مبناي همان نگاه آماري مي‌توان گفت رماني که به مسائل روزمره مي‌پردازد، بيشتر جواب نمي‌دهد.
احمد ابوالفتحي در ادامه افزود: اين نگاه که فلان چيز الان مورد توجه قرار نمي‌گيرد پس ننويسيم، نگاه روزمره و کوتاه‌مدت است. کسي که وارد عرصه نوشتن مي‌شود و دغدغه مخاطب لحظه‌اي را دارد سر خود کلاه مي‌گذارد. به گمانم نويسندگي به لحاظ اقتصادي منطق درستي ندارد و اگر بخواهيم تخم‌مرغ‌هاي‌مان را در سبد مخاطب معاصر بچينيم هم حال را از دست مي‌دهيم و هم آينده ‌را.


نسخه چاپي ارسال به دوستان
 
اجتماعي
جوان و جامعه
تلخند
ورزشي
فرهنگ و هنر
بچه هاي مدرسه
ادبيات نوجوان
كانون
آگهي