جستجوي پيشرفته برو
 درخواست اشتراکارتباط با ماآرشيوشناسنامهصفحه اصلي
نسخه شماره 4193- تاریخ : 1397/03/07 - اولين روزنامه جوانان و نوجوانان ايران (دوشنبه)

 يادداشت 

چيزهايي هم هست که نمي دانيم
ثابت کن يک ربات نيستي!
آذر فخري

براي ورود به هر سامانه‌ي اينترنتي، به‌خصوص اگر قرار باشد از اي يا جي ميل خود استفاده کنيم، يا پرداختي انجام بدهيم، بايد يک جورهايي و با يک ترفندهايي ثابت کنيم که «ربات» نيستيم! در چنين سيستم‌هايي اين فرض ابتدايي حاکم است، که ممکن است، يک هکر يا يک متقلب يا هرچي، وارد سامانه شده و قصد کلاهبرداري دارد! و البته روش ثابت کردن «من ربات نيستم» چنان دم‌دستي و ساده است که درمي‌ماني شايد اصلا سيستم قصد شوخي دارد و مي‌خواهد سربه‌سر آدم بگذارد. اين از وضعيت ورود به سامانه در فضاي مجازي.
اما در فضاهاي واقعي (که من خيلي دوست دارم در اين مورد از کلمه‌ي اتمسفر استفاده کنم!) بله در يک اتمسفر واقعي، ما چه فيلترهايي براي ورود افراد مختلف به درون ذهن و قلب‌مان قرار داده‌ايم، يا بايد قرار بدهيم. آيا به‌همان اندازه که در يک فضاي مجازي امکان سوء استفاده وجود دارد در آن بيرون، در فضاي واقعي هم چنين امکاني هست؟
اين‌که به‌راحتي اجازه بدهيم کسي با چند تا سوال خيلي ظريف به‌ظاهر بي‌اهميت، اما استراتژيک، دروازه‌هاي قلب و روح ما را باز کند، به خودمان مربوط است؛ مربوط به اين‌که در يک فرصت کوتاه، چگونه و تا چه حد مي‌توانيم اعتماد کنيم.اين که ناگهان چه‌طور مي‌شود در يک سفر يک ربعي در مترو، در اتوبوس، و يا در تاکسي، به راحتي سفره‌ي دل‌مان را باز مي‌کنيم و سرسفره‌ي دل ديگران مي‌نشينيم، داستان عجيب و غريبي است که تا اندازه‌اي البته از فرآيند آن آگاهي داريم؛ ما نيازمند آنيم که با کسي حرف بزنيم و اين نياز اغلب در خانه و در کنار افراد خانواده و حتي در کنار دوستان و آشنايان نزديک، پاسخ نمي‌گيرد. پاسخ نمي‌گيرد زيرا همه‌ي ما درگير دويدن‌هاي روزمره هستيم و وقتي که در انتهاي روز به همديگر و به خانه مي‌رسيم، خسته‌تر از آنيم که بتوانيم پاي حرف‌هاي تلنبار شده‌ي هم بنشينيم. پس اين ناگفته‌ها را در فرصت‌هاي کوتاه، در سفرهاي درون‌شهري و در کنار غريبه‌ها غنيمت مي‌دانيم. بي نام و نشان، بي‌گذشته و آينده، از خودمان مي‌گوييم و از ديگران مي‌شنويم و خوب... البته کمي هم احساس خوبي پيدا مي‌کنيم. احساس خوبي که کمياب هم هست.
اما خوب است گاهي ثابت کنند و ثابت کنيم که تنها ربات‌هاي شنونده‌ي موقتي نيستيم. که تنها منظورمان از گفتن و شنيدن، تاييدگرفتن و دلسوزي کردن نيست. بله ... واقعا خوب است که ربات نباشيم!


نسخه چاپي ارسال به دوستان
 
اجتماعي
جوان و جامعه
تلخند
ورزشي
فرهنگ و هنر
بچه هاي مدرسه
ادبيات نوجوان
كانون