جستجوي پيشرفته برو
 درخواست اشتراکارتباط با ماآرشيوشناسنامهصفحه اصلي
نسخه شماره 4184- تاریخ : 1397/02/27 - اولين روزنامه جوانان و نوجوانان ايران ( پنجشنبه)

 شروع يک فعاليت بدون آمادگي لازم 

مهشيد محمدي
به خودم آمدم و متوجه شدم که اکثر ساعات شبانه‌روزم را يا پشت ميزِکارم مي‌گذرانم يا مقابلِ لپ‌تاپِ شخصي‌ام. و در دو حالت به‌صورت نشسته و با حداقلِ حرکت.
تصميم گرفتم براي اين عدمِ تحرک چاره‌اي بجويم که ناگهان يادم افتاد به طنابِ مخصوص درازنشستي که پارسال خريده بودم و متاسفانه بعد از فروکش‌کردن ذوق‌وشوقِ اوليه، در جعبه‌اش غبارِ فراموشي گرفته بود.دستي به سر و روي جعبه کشيدم. تصميم گرفتم ورزش‌کردن را به فردا يا همان شنبه‌ي معروف موکول نکنم. و از همان شب، 200 مرتبه درازنشست زدم.200مرتبه درازنشست، اگرچه با افزايش ضربانِ‌ قلب و نفس‌نفس‎زدنِ غيرنرمال توام بود؛ اما به مدد همان طنابِ تسهيل‌گر، با موفقيت انجام شد.
باوجود اندک‌دردي در ناحيه‌ي شکم، خرسند از اين‌که -بعله- ما هم به جرگه‌ي ورزشکاران پيوسته‌ايم، شبِ دوم هم به همان منوال قبل -با 200مرتبه- سپري شد.صبح که بيدار شدم دردِ عجيب و شديدي در ماهيچه‌هاي شکمي احساس مي‌کردم. شدت ناراحتي به‌حدي رسيده بود که حتي عملِ خنديدن يا عطسه‌کردن با مشقت همراه شد.من به‌ يک‌باره و بدون مقدمه تصميم گرفته بودم ورزش‌کردن را در برنامه‌ي روزانه‌ام بگنجانم. غافل از اين‌که مي‌بايست ابتدا از تعداد دفعات کمتر شروع مي‌کردم. و به مرور تعداد آن‌را افزايش مي‌دادم. شبِ سوم با تمام سختي و ناراحتي که در حينِ فعاليتِ‌بدني احساس مي‌کردم، آن‌را ترک نکردم. اما تعداد آن را به 50 شماره رساندم. که هم زنجيره را نگسسته باشم و هم درد و عذابِ کمتري را متحمل شده باشم. و از آن به بعد، در هر شب فقط به اندازه 10 شماره به آن افزودم.
***
به جاي اين‌که هر روز تمرين‌هاي بدنسازي زياد انجام بدهيم و يا يک وزن ثابت را بارها و بارها بلند کنيم، بايد مدت نسبتاً کوتاهي در سالن بدنسازي تمرين مي‌کرديم و نهايتاً از ما خواسته مي‌شد يک يا دو بار، وزنه‌اي بيشتر از رکورد قبلي خود را بلند کنيم.
زماني که قصد مي‌کنيد عملي را به‌صورت عادت درآوريد، از ساده‌ترين سطحِ ممکن آغاز کنيد. چرا که برنامه‌ريزي‌هاي آرماني و طاقت‌فرسا، ما را نسبت به انجامِ آن دلسرد و دلزده مي‌کند. و احتمال اين‌که بعد از مدت‌زمانِ اندکي آن فعاليت را رها کنيم زياد است.
چون انجام يک فعاليتِ بيشتر از توان‌مان، در همان روزهاي نخست، موجب خستگي و رنجش ما مي‌شود. و اين احساس را القاء مي‌کند که ما براي انجام اين عمل ساخته نشده‌ايم. و به‌همان راحتي که آغاز کرديم، به‌همان آساني نيز آن را رها مي‌کنيم.


نسخه چاپي ارسال به دوستان
 
اجتماعي
جوان و جامعه
تلخند
ورزشي
فرهنگ و هنر
بچه هاي مدرسه
ادبيات نوجوان
كانون