جستجوي پيشرفته برو
 درخواست اشتراکارتباط با ماآرشيوشناسنامهصفحه اصلي
نسخه شماره 4104- تاریخ : 1396/11/03 - اولين روزنامه جوانان و نوجوانان ايران (سه شنبه)

 زنگ ادبيات 

صادق رشيدي:

آثار سهراب سپهري همگاني و عام است

به گزارش ايسنا بر اساس خبر رسيده، دکتر رشيدي استاد دانشگاه در ابتداي سخنراني خود در پنجمين شب از سلسله نشست‌هاي «هزار و يک شب الفما» که در باشگاه انديشه برگزار شد اظهار کرد: در مورد سهراب سپهري سخن بسيار گفته‌اند و در مورد اشعار و نقاشي‌هاي اين نقاش شاعر و شاعر نقاش تحليل‌هاي مختلفي در قالب پژوهش‌هاي مختلف به انجام رسيده است. در اين جستار نگاهي کم و بيش انتقادي‌، به فضاي اشعار سپهري و نقاشي‌هاي او خواهيم داشت.

او افزود: سهراب شاعري است که سرخوشي‌هاي شاعرانه‌اش را با محوريت فردگرايي و تنهايي و همچنين طبعيت‌گرايي بازنمايي کرده است. ايجاز، سادگي و بي‌تکلفي زبان در اشعارش، او را به عنوان يک شاعر شهرگريز و طبعيت‌گرا معرفي مي‌کند. او شاعر معاصر است و شعر او متعلق به دوران معاصر. او به واقع يک شاعر است و شعر سروده است چرا که در قياس با اشعار امروزين نسل جديد، که مي‌توان گفت شعر را در لحظه اکنون مي‌سرايند، او با زبان ادب شعر سروده است و به همين دليل در ميان سادگي‌هاي شاعرانه او، مرز بين زبان ادب و زبان معيار مشخص است. سپهري بر خلاف تصور ديگران، نمادگرا نيست، مفاهيم و واژه‌ها براي سپهري جايگاهي واقعي و گاه از لحاظ معنايي، موقعيتي سيال دارند. تکرار عناصر طبيعي مانند آب در اشعار سپهري اگرچه ممکن است معاني فرهنگي و گاه نمادين داشته باشد، ليکن اين نمادين بودن مفاهيم آشنا و خودي، براي مخاطب ايراني، به خوانش توانش فرهنگي او وابسته است که آب را پيوسته نمادي از پاکي و غيره مي پندارد.

او گفت: طبيعت‌گرايي در نقاشي‌هاي سهراب و اشعار او، به معناي ناتوراليسم که يک مکتب ادبي مشخص و در رقابت با تفکر دوران خودش شکل گرفت، نيست. طبعيت‌گرايي در آثار هنري سپهري، با مفهوم طبيعت‌گرايي نقاشان مکتب باربيزون همخواني دارد. نقاشاني که به طور ضمني و آشکار گرايشات رمانتيک در مواجهه با مظاهر طبيعت داشته‌اند اما زمينه‌هاي خلق آثار واقع‌گرا را ايجاد کردند. طبيعت‌گرايي سپهري ناشي از شهرگريزي اين شاعر نقاش است. شهرگريزي سهراب پيوسته در لابه‌لاي اشعارش با نگاهي نقادانه به سازوکارهاي شهرنشيني و مدنيت مدرن پيداست و به همين دليل ضمن نگاهي کم و بيش نقادانه به فضاي شهري و مدنيت، او دائم درصدد بيان نوعي فرديت‌گرايي بي سر و صدا در دل طبيعت است و اين مسئله موجب مي‌شود که ساختارهاي دوگانه‌اي مانند تقابل شهر/روستا در آثار او شکل بگيرد و شايد بتوان گفت تقابل بنيادين فرهنگ/طبيعت را مي‌توان در آثار شاعرانه سپهري ملاحظه کرد.


نسخه چاپي ارسال به دوستان
 
اجتماعي
جوان و جامعه
تلخند
ورزشي
فرهنگ و هنر
بچه هاي مدرسه
ادبيات نوجوان
كانون