جستجوي پيشرفته برو
 درخواست اشتراکارتباط با ماآرشيوشناسنامهصفحه اصلي
نسخه شماره 4064- تاریخ : 1396/09/14 - اولين روزنامه جوانان و نوجوانان ايران(سه شنبه)

 سرمقاله  

اهميت درک مرز باريک دروغ و تخيل !

آذر فخري

راستگويي يکي از زيباترين ودر عين حال مهم‌ترين ارزش‌هاي انساني است. همه‌ي ما با اتکا و اعتماد بر اين که از ديگران سخن راست و درست مي‌شنويم با يکديگر ارتباط برقرار مي‌کنيم. به همين دليل براي اغلب والدين مهم است که از فرزندان‌شان سخن راست بشنوند. اما بايد توجه داشت که طبق آن چه روانشناساني چون پياژه، مي‌گويند، کودکان راستگويي را مي‌آموزند. براي کودکان تا سن 12 سالگي، مرزي بين تخيل و واقعيت وجود ندارد وآنان نمي‌توانند به‌راحتي تشخيص دهند که آن‌چه مي‌گويند راست است يا حاصل تخيل آنان است. کودکان به دليل قصه‌هايي که مي‌شنوند، کارتون‌هايي که تماشا مي‌کنند،خواب‌ها و وروياهايي که مي بينند و نيز به دليل قدرت تخيل قوي خود، در بسياري از اوقات نمي‌توانند بين واقعيت و خيال فاصله‌گذاري کنند. در اين حال ممکن است چيزهايي به والدين خود بگويند که چندان واقعي و درست نيست و بيشتر حاصل تخيل آنان است.

مهم است که والدين از اين ويژگي فرزندان خود آگاه باشند. چرا که آگاهي از عدم درک و ناتواني کودک از فاصله‌گذاري بين تخيل و واقعيت، جلوي بسياري ازسوءتفاهم‌ها و در نتيجه سوءبرخوردها را مي‌گيرد. والديني که متوجه اين مسئله باشند، به راحتي و به دقت به سخنان فرزندان خود گوش مي‌دهند و با اتکا بر آگاهي و شناختي که از فرزند خود دارند، به او کمک مي‌کنند که رفته رفته مرز باريک بين خيال و حقيقت را تشخيص دهند و بتوانند واقعيت را از ذهنيات خود تفکيک کنند.

بسيار پيش آمده که والدين به دليل ناآگاهي از همين يک ويژگي، با احساس نگراني شديد از دروغگو بودن فرزند خود، يا با او برخورد نامناسبي داشته‌اند يا او را براي معالجه نزد روانپزشکان مختلف برده‌اند. غافل از آن که کودک به واقع هنوز نمي‌تواند فرقي بين آن‌چه محصول تخيل خود اوست و آن‌چه در بيرون و در واقعيت اتفاق افتاده، بگذارد.

با شناخت و صبوري والدين است که کودک رفته رفته مي‌آموزد راست گفتن يعني چه. و اين البته رابطه مستقيم با راستگويي خود والدين نيز دارد. چرا که نمي‌توان به عنوان والد، از کودکي انتظار راستگويي داشت و مدام در اين مورد به او تذکر داد يا تنبيهش کرد و از سوي ديگر خود به اطرافيان دروغ‌هاي کوچک و بزرگ تحويل داد.

عدم شناخت و نيز ترس و نگراني والدين در اغلب مواقع موجب مي‌شود کودکان بدون آن‌که بدانند چرا، تنبيه شوند، بي‌آن‌که توضيحي به آنان داده شده باشد. برخوردهاي پرخاشگرانه و بازدارنده موجب مي‌شود، کودک دچار سرافکندگي و ترس از سخن گفتن شود و خجالتي و کمرو بارآيد و درنهايت کار به جايي برسد که از حرف زدن و ابراز وجود کردن در ميان جمع همسالان نيز پرهيز کند.

پدري و مادري کردن، ظرايف بسياري دارد. تربيت فرزند، کاري شکوهمند اما سخت و پرفراز و نشيب است. با دانستن ويژگي هاي سني و شخصيتي کودکان، مي توان در روند رشد، به آنان کمک کرد و آنان را از بحرانها به سلامت عبور داد.

a.f.far99@gmail.com


نسخه چاپي ارسال به دوستان
 
اجتماعي
جوان و جامعه
تلخند
ورزشي
گالري
بچه هاي مدرسه
ادبيات نوجوان
كانون