جستجوي پيشرفته برو
 درخواست اشتراکارتباط با ماآرشيوشناسنامهصفحه اصلي
نسخه شماره 4052- تاریخ : 1396/08/29 - اولين روزنامه جوانان و نوجوانان ايران(دوشنبه)

 نرمه ناي، لطيف و غم انگيز ! 

نَرمه‌ناي (دودوک يا بالابان) يکي از سازهاي بادي قديم شرق است.نرمه‌ناي داراي ني مخصوص کوچکي است که قََميش خوانده مي‌شود و معمولاً طول آن 9 تا 14 سانتي‌متر است. ني کوچک يا قميش به‌وسيله بست چوبي انعطاف‌پذيري احاطه شده‌است که در طول ني متحرک است و بر روي آن مي‌لغزد. اين بست براي کوک کردن نرمه‌ناي است، زيرا همين بست باز و بسته کردن دهانه ني را کنترل مي‌کند.

اين ني به وفور در اطراف رود ارس مي‌رويد. اولين و مهم‌ترين کار به هنگام نواختن نرمه‌ناي طرز به دهان گذاشتن ني کوچک يا قميش آن مي‌باشد.

پيشينه نرمه ناي بنابر اسناد و مدارک در دسترس، نوعي ساز بادي از خانواده ني و سرنا دست‌کم از سده‌هاي نخستين دوره اسلامي در ايران شناخته شده بوده، و در ميان مردم بخش‌هايي از اين سرزمين به کار مي‌رفته است.

نرمه ناي يا دودوک، به معناي نوعي ساز بادي نيين به صورت‌هاي بَلَبَن، بالَبَن و بالابَن در فرهنگ‌هاي لغات ترکي – روسي آمده‌است. «فرهنگ موسيقي ترکي» بَلَبَن ساز بادي شبيه ساز نيين متداول در ارزروم، تعريف شده است. در فرهنگ‌ها و دائرةالمعارف‌هاي روسي واژه بالابان به معناي سازي بادي زبانه‌دار معمول ميان اقوام قفقاز شمالي و ايرانيان آمده است .

بالابان به عنوان سازي بادي و بومي در حوزه‌هاي جغرافيايي – فرهنگي آذربايجان ، به ويژه تبريز،اروميه و زنجان ، و کردستان و برخي جاهاي ديگر به کار مي‌رود و گروهي از نوازندگان اين مناطق بالابان نوازند. در زبان کردي اين ساز را «باله‌وان»، و در شوشتري ني را «بَلَبون» (= بلبان) مي‌گويند .


نسخه چاپي ارسال به دوستان
 
اجتماعي
جوان و جامعه
تلخند
ورزشي
گالري
بچه هاي مدرسه
ادبيات نوجوان
كانون
آگهي