جستجوي پيشرفته برو
 درخواست اشتراکارتباط با ماآرشيوشناسنامهصفحه اصلي
نسخه شماره 3938- تاریخ : 1396/04/10 - اولين روزنامه جوانان و نوجوانان ايران (شنبه)

 يادداشت 

چيزهايي هم هست که نمي دانيم

پيش از سکوت چه بود و پس از سکوت چيست؟

آذر فخري

گاهي آدم به يک جاهايي در زندگي مي رسد که شروع مي کند به نتايج مهم گرفتن. شروع مي کند به درس گرفتن. و چه خوب است که بتواند در اين مواقع، از درس هايي که مي گيرد يادداشت بردارد. يادداشت هايي با تاريخ و با مورد خاصي که از آن درس گرفته. حتي به نظرم با نوشتن اسم و آدرس و مکان و زمان تمام حوادثي که او را تا اين لحظه ي مهم نتيجه و درس گرفتن آورده اند.

اين درس ها و نتيجه ها، در واقع زخم هاي بزرگي هستند که تا سال ها از آن ها خون جاري است. رودخانه ي خوني که در بين دو سکوت جاري مي شود. سکوتي که پيش از زخم هست و نامش را مي گذاريم آرامش قبل از توفان و سکوتي که پس از زخم اتفاق مي افتد که اسمش را در بهترين شرايط مي گذاريم مرحله ي پس از بحران ، يک جور دوران نقاهت ... و اگر آن قدر هنوز توان مانده باشد مي شود دوران بازيابي.

کاش بين اين دو سکوت هم بتوانيم همچنان ساکت باشيم. اصلا از مرز سکوت هاي مان عبور نکنيم. يک قانوني درست کنيم و ذهن و عاطفه ي خود را ملزم به رعايتش کنيم .

از اين دو حضور محترم هستي و نافذ يعني ذهن و قلب درخواست کنيم که اين همه وارد حاشيه هاي نا امن نشوند و همچنان در حوزه ي استحفاظي سکوت باقي بمانند. در محدوده ي اين دو سکوت ماندن يعني توقف در سکوتي محض و يکپارچه. سکوتي که به انسان ايمني و آرامش مي دهد. قلبش را با تپش هاي تند، نمي آشوبد... ذهنش را پريشان نمي کند. خلوت و آرامش درونش را به هم نمي زند و او را به نوعي والايش و رستگاري اگر نرساند، نزديک تر مي کند.

گرچه هيچ درس بزرگ و مهمي بدون زخم هاي کاري و خون ريزي هاي بزرگ به دست نمي آيند. گرچه باور و قبول داريم که در زندگي براي هر چيزي که دوست داريم و برايش فکر و عاطفه مي گذاريم بايد هزينه کنيم ... اما گاهي هزينه ها خارج از توان ما هستند... به خصوص وقتي به يک جور غرامت و جريمه تبديل مي شوند؛ چيزي که بزرگ تر ها مي گويند « چوب خوردن » ... ما چه قدر بايد چوب بخوريم و جريمه بپردازيم تا در زندگي به مقام استادي برسيم ؟


نسخه چاپي ارسال به دوستان
 
اجتماعي
جوان و جامعه
تلخند
ورزشي
گالري
بچه هاي مدرسه
ادبيات نوجوان
كانون