جستجوي پيشرفته برو
 درخواست اشتراکارتباط با ماآرشيوشناسنامهصفحه اصلي
نسخه شماره 3897- تاریخ : 1396/02/18 - اولين روزنامه جوانان و نوجوانان ايران (دوشنبه)

 يادداشت  

به منظور تغيير وضعيت و جايگاه معلمان؛

ضرورت تغيير ساختار برنامه ريزي در دولت

شمس الحاجيه توانگر ( دبستان 21 بهمن منطقه 12)

سال‌هاي مديدي است كه نام و عنوان معلمان بهترين سوژه براي مسئولان است تا با مانورهاي تبليغاتي خود را حامي اين قشر زحمتكش نشان داده و شعار فرهنگ مداري سر دهند. اين عارضه ربطي به اين دولت يا دولت بعدي هم ندارد، بلكه مظلوميت معلمان را مي‌رساند كه در تمامي ادوار مختلف قرباني شعارها و خودنمايي مسئولان شده‌اند.

امروز هم تمامي كانديداهاي رياست جمهوري خود را دغدغه مند وضعيت معيشتي معلمان مي‌دانند و ادعا مي كنند در صورت پيروزي بهشت موعود را براي معلمان خواهند ساخت. اما براي راست آزمايي ادعاهاي مطرح شده بايد از آنها پرسيد تاكنون در هر پست و نهادي كه مسئول بوده‌اند، چه اقدامي در راستاي حمايت از معلمان انجام داده‌اند.

كداميك از آنها درمورد حقوق ناچيز معلمان و معيشت آنها تاكنون حرفي زده‌اند؟ آيا از وضعيت معلمان حق التدريس كه امنيت شغلي و درآمد مشخصي ندارند اطلاع كسب كرده‌اند؟ متاسفانه از ديرباز وضعيت مديريت آموزش و پرورش به صورت يك نهاد داخلي صورت گرفته و از بيرون اين سازمان كمك و حمايت مناسبي درجهت ارتقاي جايگاه مالي و معيشتي معلمان ديده نمي‌شود.

البته اين كه دولت‌هاي مختلف به تناسب هرسال برميزان دريافتي معلمان افزوده‌اند را كتمان نمي‌كنيم، اما اين حداقل وظيفه‌اي است كه دولت در قبال معلمان داشته و بايد آن را اجرايي كند. امروز ما نياز به تغيير ساختار برنامه ريزي در سطح خرد و كلان داريم. بايد به گونه‌اي برنامه و چشم‌اندازهاي توسعه كشور را مديريت كرد كه درآن جايگاه معلمي از يك شغل پرزحمت و كم بازده تغيير يابد. بايد نگاه كشور و جامعه نسبت به معلم و معلمي تغيير كند.

درحال حاضر هرگاه از قشرمعلمان حرفي زده مي‌شود، همه آنها را به چشم ترحم نگاه مي كنند و اين زيبنده نظام اسلامي نيست!. اين ضعف جايگاه اجتماعي معلمان سبب مي‌شود تا دانش‌آموزان هيچ توجه و ارزشي براي گرايش به سمت معلم شدن از خود بروز ندهند.

وقتي معلم‌هاي ما به سبب تامين مالي خانواده ومخارج ماهيانه مجبورند از اولين ساعات آموزشي تا آخرين زمان كلاس به صورت دو شيفته كار كنند ودر آخر حقوقي به اندازه يك كارگر ساده دريافت نكنند، چه انتظار و توقعي مي‌توان داشت تا شغل معلمي به عنوان يك سنبل براي دانش‌آموزان تبديل شود.

امروز ما نيازمنديم تا نگاه كلان برنامه ريزي در كشور به گونه‌اي تغيير كند تا شاهد ارتقاي جايگاه و نقش معلمان باشيم. چشم اندازها و افق‌هاي بلندمدت كشور بايد بستري را فراهم كند تا معلم و معلمي صرفاً يك مقام ارزشي نباشد تا برخي افراد درجهت اميال سياسي و تبليغاتي خود از آنها استفاده كنند.


نسخه چاپي ارسال به دوستان
 
اجتماعي
جوان و جامعه
تلخند
ورزشي
گالري
بچه هاي مدرسه
ادبيات نوجوان
كانون