جستجوي پيشرفته برو
 درخواست اشتراکارتباط با ماآرشيوشناسنامهصفحه اصلي
نسخه شماره 2545- تاریخ : 1391/04/21 - اولين روزنامه جوانان و نوجوانان ايران(چهارشنبه)

گفت‌وگو با دبير و اعضاي هيئت علمي کارگروه نمايش خلاق در خراسان رضوي
تئاتر کودک و نوجوان را بايد جدي گرفت


 گفت‌وگو با دبير و اعضاي هيئت علمي کارگروه نمايش خلاق در خراسان رضوي
 تئاتر کودک و نوجوان را بايد جدي گرفت 

 
تئاتر کودک و نوجوان بي ترديد يکي از يافته‌هاي هنري خلاق معاصر و از فعاليت‌هاي مهم فرهنگي، هنري و تربيتي در دوران جديد است که در مسير تعليم و تربيت کودکان و نوجوانان نقش اساسي دارد. اين هنر به دليل جنبه‌هاي ترکيبي و بهره‌وري از ساير هنرها هم‌چون طراحي، نقاشي، معماري، مجسمه‌سازي (عروسک و ماسک)، موسيقي و ادبيات، واسطه‌اي قدرتمند در آموزش و پرورش نوين محسوب مي‌شود و در سطح جهاني و ايران، رشد همه جانبه و گسترده‌اي داشته است.

کانون پرورش فکري کودکان و نوجوانان در ايران پايه‌گذار اين هنر و خاستگاه اصلي و تخصصي ” تئاتر کودک و نوجوان معاصر ” است که با تلاش‌هاي بي وقفه خود طي دهه‌هاي گذشته به ويژه پس از پيروزي انقلاب اسلامي در توسعه و رشد کمي و کيفي آن نقش اساسي داشته است. علاوه بر فعاليت‌هاي آموزشي نمايشي در مراکز سراسر کشور و توليد نمونه‌هاي ارزنده از تئاتر و تئاترعروسکي، از سال 1389 و در رويکردي تازه، کار بازنگري فعاليت‌هاي فرهنگي هنري و مستندسازي فعاليت‌هاي تخصصي در کانون سراسر کشور آغاز شده و کارگروه تخصصي نمايش خلاق به استان خراسان رضوي واگذار شد.

در اين مصاحبه برآن شديم تا با اعضاي هيئت علمي اين کارگروه آقايان دکتر رحمت اميني دبير جشنواره تئاتر فجر، دکتر يدا… آقا عباسي از فعالان عرصه تئاتر کودک و نوجوان و علي اکبر حليمي دبير کارگروه کشوري نمايش خلاق و کارشناس مسوول امور هنري کانون استان خراسان رضوي گپ و گفتي صميمي در خصوص تئاتر کودک و نوجوان داشته باشيم که نتبجه آن در زير مي‌خوانيد.

گفت‌وگو از: فرهاد آقابيگي، کارشناس روابط عمومي کانون استان خراسان رضوي

××××

- در ابتدا اشاره‌اي به تعريف تئاتر کودک ونوجوان داشته باشيد و از تفاوت بين اين دو برايمان بفرماييد.

دکتر آقا عباسي: اين تفکيک صرفا به خاطر مراحل رشد انجام گرفته است. بنا به تعريف وقتي از کودک صحبت مي‌شود تا سن 15- 16 سالگي را کودک به حساب مي‌آورند. اما اين‌ها خودشان به مراحلي تقسيم مي‌شوند به عنوان مثال مراحل رشد محدود به محيط را داريم که تا 4 تا 5 سالگي است؛ مرحله تخيل يا خيال آزاد را داريم که تا سن 12-13 سالگي است. مرحله ماجراجويي و خطر را داريم که تا 16- 17 سالگي است.

در اين مسير با دو مرحله سروکار داريم. کودک در ابتدا از مرحله رشد به مرحله محدود واقعي به محيط وارد مي‌شود. مرحله دوم و سوم، يعني مرحله خيال آزاد و مرحله ماجراجويي و خطر. ما قبل اين آن‌چه را که ما براي کودک انجام مي‌دهيم. به عنوان مثال شعرخواني و داستان کودک تنها از لحاظ وزن و آهنگ با آن ارتباط برقرار مي‌کند. و وقتي وارد خيال مي‌شود ادبيات و هنر عنصر اصلي شان خيال مي‌باشد. بنابر اين از اين لحظه بچه‌ها وارد ادبيات و هنر مي‌شوند و اين روند ادامه دارد تا اين‌که بچه وارد مرحله ماجراجويي و خطر همراه مي‌شود. اين برهه بچه بيش‌تر با کنجکاوي و خطر همراه است. در اين مرحله آن‌چه که مربوط کشف و پاسخ دادن به معماهاي کودک است بچه به دنبال آن مي‌رود. بنابراين با توجه به اين‌که کانون با اين دو مرحله سروکار دارد مي‌شود مرحله اول را در کودکان و مرحله دوم را نوجوانان ناميد. حال وقتي مي‌گويند تئاتر کودک، تئاتري است با کشف يک دنياي جديد خيالي همراه است و در اين مرحله بيش‌تر با بداهه سروکار داريم و چيز‌هايي که تازه کشف مي‌شود. در مرحله دوم ما مي‌توانيم وارد نظم دادن تخيل و ادراک شويم در اين مرحله حلقه واسط بين تئاتر کودک و تئاتر بزرگ‌سال است که مرحله خيلي خطيري است.

دکتر اميني: در روايات اسلامي و با توجه به مطالعات دانش‌مندان و روان‌شناسان کودک، سن تا 7 سالگي را دوران ناب کودکي به شمار مي‌آورند. در واقع کودک، يک لوح سفيد و بستري است براي آموزش و شخصيت‌پردازي کودکان. در وارد شدن به مرحله گذر از کودکي به نوجواني بحث خيال و خيال‌پردازي و فضاهايي مي‌شود که خاص اين سن است. در اين مرحله کانون هم خود اين تقسيم‌بندي را انجام داده است. وقتي که کودک از اين مرحله مي‌گذرد و وارد قيد و بندها مي‌شود و بايد و نبايدها در کنار کودکي قرار مي‌گيرد وارد دوران نوجواني شده است که مکمل دوران کودکي است. مرحله بعد نيز دوران جواني است. البته در دهه‌هاي اخير که صاحب‌نظران سراغ تئاتر کودک رفته‌اند به اين نتيجه رسيده‌اند که دوران کودکي مختص خود است و تخصص ويژه مي‌طلبد و قابل تفکيک است. مي‌توانيم بگوييم بخش کودکان و بخش نوجوانان که البته در تقسيم‌بندي کانون هم اين مورد را داريم اما اگر سوي سوال شما اين باشد که اگر اين تئاتر با هم متفاوت است چرا در کنار هم هستنند جواب اولي‌اش اين است که ما در يک برهه‌اي يک تئاتر کلي براي اين دو گروه سني مشخص کرديم ولي الان مي‌توانيم آن‌ها را از هم تفکيک کنيم. چراکه هرچه علم پيشرفت مي‌کند علوم نيز دقيق‌تر شده و موضوعات نيز ريزتر مي‌شوند.

- پس به اين نتيجه مي‌رسيم که تئاتر کودک و نوجوان مي‌بايست از هم تفکيک شده و نويسندگان، بازيگران و دست‌اندرکاراني که متولي اين دو تئاتر هستند بايد دانش تخصصي ارتباط با قشر مخاطب داشته باشند تا بتوانند ارتباط برقرار کند؟

دکتر اميني: الان کتاب‌هاي منتشر شده که براي 3 تا 5 سال است. تئاتر هم مي‌تواند براي سنين قبل تر هم اجرا شود. در اين بحث ما، وارد شيوه‌هاي تئاتر مي‌شويم. مفاهيم تئاتر در اين سن و نوع برخورد با کودک با زماني که وارد مدرسه و محيط‌هاي رسمي مي‌شود متفاوت است. وقتي شخصيت شکل مي‌گيرد و وارد دبيرستان مي‌شود، تئاتر شيوه ديگري دارد. ابتدا تئاتر در خانواده رخ مي‌دهد ما زماني موفق هستيم که مفاهيم تئاتر را به خانواده‌ها منتقل کنيم و از اين طريق به فرزندان منتقل شود. حتي مي‌توان به تئاتر جنيني اشاره کرد که کودک به محض دنيا آمدن با دنيا از طريق نمايش آشنا مي‌شود.

علي‌اکبر حليمي: طبق آماري که داريم در سه دهه گذشته در سطح جهاني نيز تئاتر نوجوان کم‌رنگ‌تر از تئاتر کودک بوده است. و اين يکي از موضوعات اصلي مورد توجه اسيتج -مرکز جهاني حمايت از تئاتر کودک و تئاتر نوجوان- نيز بوده است. چند سال گذشته نيز در آدلايد استراليا با همين موضوع فراخوان و مجمعي جهاني توسط اين موسسه برگزار شد. (در آن زمان به رياست اسيتج ايران در کانون پيشنهاد شرکت در اين سمينار را دادم) در کانون نيز در بخش کودکان خوب کار شده اما در اين چهار پنج دهه‌اي که از عمر فعاليت‌هاي کانون مي‌گذرد 50 يا 60 کار تئاتر کودک فقط در کانون توليد شده است، اما به اندازه انگشتان دست براي نوجوان تئاتر و نمايش‌نامه خوب داريم. سطح‌بندي تئاتر کودک و نوجوان اکنون به قدري به قول دکتر تفکيک شده است که مي‌توان به گروه سني فقط 3 تا 5 سال اشاره کرد. و اين تقسيمات براساس يافته‌هاي روان‌شناسي و علوم تربيتي در مسير رشد کودک و نوجوان و نياز تخصصي طبقه‌بندي شده است.

- دوران بلوغ و رشد کنار هم هستند و هم‌پوشاني دارند. استراتژي هست که دوران کودک و نوجوان را به هم وصل کند. يک بحث تربيتي را شروع کند و با ابزارهاي خاص و خوراک دقيقي آغاز شود و به دوران نوجواني متصل کند يا اين خلاء وجود دارد؟ آيا اين ايده وجود دارد؟

دکتر آقا عباسي: اگر منظور از استراتژي برنامه رسمي باشد، من اطلاعي تا کنون از آن ندارم. (در واقع چنين برنامه‌اي نداريم) تئاتر نوجوانان مخلوط با تئاتر بزرگ‌سال شده است. نيازها و مراحل رشد است که اين‌ها را از هم جدا مي‌کند. عنصر پيونددهنده اين‌ها خلاقيت است. ما قصد نداريم بازيگر تئاتر تربيت کنيم. مي‌خواهيم بچه توانايي‌ها را کسب کند که اگر بازيگر بود، داشت. خود را با شرايط سازگار کند و واکنش مناسب داشته باشد. با پيش‌آمد مساله خود را نبازد؛ کار بازيگر هم همين است که در موقعيت واکنش نشان دهد. کاري في‌البداهه انجام دهد و خود را جمع کند. تئاتر نوجوان از آن جهت مغفول مانده که با خطر و کنجکاوي همراه است و در مرحله آخر با عشق همراه است. شما هم به بلوغ اشاره کرديد. شناخت ديگر، توانايي است که در اين مرحله کسب مي‌شود. چون اين خطر وجود دارد مربيان به طرف آن نرفتند بچه را با خطر شناخت و شناخت ديگري آشنا و مواجه کنيد و با توجه به محدوديت‌هاي جامعه و سختي‌هايي که دارد مربيان سراغ آن نرفتند. بچه از کودکي به بزرگ‌سالي پرتاب مي‌شود. تئاتر، آزمايشگاه زندگي است و بچه بايد وارد آن شود. عشق نياز اين مرحله است و مربيان نتوانستند آن را هضم کنند و آن را حوزه پرخطري ديدند. اين شناخت ديگري بايد در مرحله آزمايش انجام شود. تا وقتي بچه توانست کار مختلطي انجام دهد در جامعه و جواني آماده مي‌شود اما سالم و کنترل شده و زير نظر مربي. ولي چون پر خطر است کم‌تر وارد شده است.

حليمي: اعضاي نوجوان ما در مراکز پايدار نيستند چون مربيان ريسک نمي‌کنند. بيش از 70 درصد اعضاي کانون(خوش‌بينانه) کودکان هستند. اکنون اين دغدغه مديريت و شوراي فرهنگي کانون است که چه‌طور مي‌توان به جذب و پايدارسازي اعضاي نوجوان کمک کرد. قطعا يکي از برنامه‌ها جذب مخاطبان نمايش است.

دکتر عباسي: بسياري از معضلات جامعه هم به اين دليل است که اين حلقه واسطه خوب عمل نمي‌کند. بچه‌ها از کودکي به بزرگ‌سالي پرتاب مي‌شود و براي بچه‌ها هم بحران هويتي است. کانون و آموزش و پرورش که متولي رسمي هستند برنامه‌ريزي نمي‌شوند.

- فستيوال‌ها و جشنواره‌هاي ملي و رسمي عروسکي نيز عملا براي بزرگ‌سال است درصورتي که عروسک ابزاري قدرت‌مند براي آموزش و برقراري ارتباط با کودک و نوجوان است. تئاتر کودک و نوجوان دراين گردهم‌آيي‌هاي رسمي چه جايگاهي دارد؟

دکتر اميني: در اين مصاحبه من غافلگير شدم و دارم جدي به آن فکر مي‌کنم چرا که من نمايش کودک کار کرده‌ام مثلا «خرس و چشمه» يک نمونه از آن است، ما آن موقع فکر مي‌کرديم که يک تئاتر کودک داريم و نوجوان را در حرف‌هاي شفاهي هم فاکتور مي‌گيريم انگار خودمان هم معتقديم که تئاتر نوجوان نداريم. و در اين زمينه نه فکر کرده‌ايم و نه کاري.؟!

تئاتر کودک هم پر از مشکل است. هر که به سمت تئاتر کودک مي‌رود اجراي يک نمايش براي کودکان که عمدتا توسط بزرگ‌سالان صورت مي‌گيرد مد نظرش است، نه اجراي تئاتر توسط کودکان. در معنايي ديگر تئاتري حرفه‌اي براي کودکان مد نظر است. آن‌هم با فضاهاي جنگل، حيوانات و … حتي در موضوعات نيز خلاقيت و مفاهيم جديد ديده نمي‌شود. از تئاتر کودک به تئاتر بزرگ‌سال مي‌رسيم. اصلا در حوزه نوجوان غير از تئاتر برنامه‌هاي ديگر هم ديده نمي‌شود. الان اعتياد در مدارس و مسايل خاصي که در حوزه نوجوان مطرح است را داريم. قبلا فعاليت‌هاي نوجوانان توسط معاونت پرورشي که اکنون نابود شده است و اسمي از آن نيست سامان داده مي‌شد. اکنون اين بحث مرا به فکر واداشت که تئاتر کودک ضعيف است اما اصلا تئاتر نوجوان نداريم. اين‌جا اين نکته روشن مي‌شود که چرا دانشگاه لنگ مي‌زند. نسل ما در دوران نوجواني در مدارس تئاتر کار کرديم و بازي کرديم و مسابقات شرکت کرديم بعد مسابقات روي لوح فشرده آمد و الان اصلا همان را هم نداريم. به طور کلي در حوزه تئاتر کودک مشکل داريم. جريان تپنده تئاتر کودک فعلا وجود ندارد. اين‌که الان کانون پرورش فکري به دوران نوجواني فکر مي‌کند خود يک مساله مثبت است. ولي راه گذر از رسيدن نوجواني همان کودکي است.

حليمي: تئاتر با کودکان و نوجوانان الان بحث ما است، اما حيطه پررنگ تئاتر با کودکان و نوجوان، يا تئاتر آموزشي نمايش خلاق است که در مراکز کانون خيلي خوب روي آن کار مي‌شود…

دکتر عباسي: اگر اين مراحل درست پيش برود و نمايش خلاق براي تئاتر با بچه‌ها داشته باشيم و فرايند محور باشد، از دل آن تئاتر براي نوجوان نيز داشته باشيم. تئاتر براي کودکان هم درست است. يعني بزرگ‌سالان براي کودکان تئاتر اجرا کنند. بچه‌ها تئاتر مي‌بينند. اين به طور طبيعي کودک را با بازيگري و نمايش آشنا مي‌کند و به سمت تئاتر نوجوان سوق مي‌دهد. حالا بايد تئاتر براي نوجوان داشته باشيم در مدرسه، کانون، معاونت پرورشي. در دل آن تئاتر براي نوجوان بچه‌ها نيز تئاتر کسب مي‌کنند.

دکتر اميني: در مرحله‌اي مربي با تعدادي کودک فرايند تئاتر خلاق انجام دهد و تخصصي کودک در يک حوزه فعاليت کند. همه شان در يک فرايند خلاق وجود دارند. و به توانايي‌هاشان پي مي‌برند.

دکتر عباسي: آن وقت در دانشگاه هم از روي حساب رشته انتخاب مي‌کنند. در خيلي از کلاس‌ها مسايل خيلي مقدماتي را بحث نمي کنند. چون چهار سال زمان کمي است و نبايد به بحث مقدمات پرداخته شود.

حليمي: در خصوص تناسب نمايش عروسکي براي کودکان يا بزرگ‌سالان، الان تئاترهاي مدرن هم گاهي با عروسک اجرا مي‌شود.عروسک يک ابزار است و گاه نمايش عروسکي اصلا مخاطبش کودک نيست و مخاطبش جامعه است. ممکن است مفاهيم سياسي، ديني، فلسفي، عرفاني و … هم داشته باشد. اما چون کودک و خيال انگيزي همراه هم هستند کودکان بيش‌تر متمايل به اين ابزار(عروسک) هستند.

- چرا در تئاترهاي عروسکي نگاه نوجوانانه نداريم و سياست‌گزاري دقيقي نداريم؟

حليمي: فکر خوبي است. بايد در حوزه نمايش عروسکي نيز براي نوجوانان هم چاره‌اي انديشيده شود. با استدلالي که قبلا داشتيم، نمايش عروسکي صرفا براي کودکان نيست، اما براي کودکان مناسب‌تر است. براي نوجوانان نيز متناسب با نياز و علاقه شان مي‌توان نمايش عروسکي براي آن‌ها طراحي، تدبير و اجرا کرد.

- تعريف نمايش خلاق چيست و چه تفاوتي با تئاتر دارد؟

دکتر عباسي: نمايش خلاق نمايش پرورشي فرايند محور است که محصول نهايي ندارد (البته ظاهرا). تفاوت آن با تئاتر اين است که تئاتر رسمي است. فراورده‌محور است و براي عرضه به تماشاگر انجام مي‌شود. برخلاف نمايش خلاق، که پرورش خود اعضا هدف است و در لحظه شکل مي‌گيرد. در حالي که تئاتر براي شب اجرا کار مي‌شود.

دکتر اميني: رابطه‌اش با تئاتر در خود تئاتر کشور و محصول محور است. هدف در نمايش خلاق اجرا نيست. کار با آدم‌هايي که مي‌توانند کودک نباشند مي‌تواند مثلا بيمار باشند و يا زنداني و … باشد. کارگردان با آن‌ها نمايش کار مي‌کند و آن‌ها را طي مسيري اميد و آگاهي مي‌بخشد و متحول مي‌کند. حال مي‌تواند حاصل اين کار را براي ديگران اجرا کنند و مي‌تواند نقطه طلايي باشد که نشان مي‌دهد چه‌قدر اين آدم‌ها تغيير کرده‌اند. خود فعاليت تئاتر هم مي‌تواند فرايندمحوري هم باشد و طي طريق باشد و با لذت همراه باشد. البته در تئاتر هم خلاقيت است. اما در نمايش خلاق علاوه بر خلاقيت يک رهبري خاص در حوزه کاري خودش را هم مي‌طلبد. کسي که نمايش خلاق در حوزه کودک کار مي‌کند بايد روان‌شناس درجه يک کودک باشد. اگر با بيماري يا سال‌مندي است با علم و راه آن آشنا باشد. نمايش خلاق پايه تئاتر است، چون در تئاتر همين خلاقيت به علاوه محصول نهايي که نمايش داده مي‌شود رخ مي‌دهد. اما در نمايش خلاق محصول نهايي هدف نيست که مي‌تواند باشد. نمايش خلاق در کودکان پيچيده مي‌شود، چون با انگيزه‌هايي همراه مي‌شود. مثلا کودک ميل طبيعي دارد که نمايش اجرا کند و خودش را نشان دهد.

حليمي: امروزه تئاتر هم با نگاهي خلاقانه همراه است، و در متدهاي جديد تئاتري از بديهه‌سازي و شيوه خلاق براي آفرينش هنري تئاتر استفاده مي‌شود و گروه‌هاي پيشرفته تئاتري نيز از روش خلاق بهره وري مي‌کنند.

دکتر اميني: درست است در تئاتر مدرن نيز تمام اجزا و عوامل با خلاقيت همراه هستند. اصلا در‌هاليوود هنرپيشه‌ها بعد از مدتي کارکردن در سينما به تئاتر مي‌روند تا خلاقيت دوباره کسب کنند.

حليمي: در حقيقت در هنر نمايشي مدرن، نوعي بازگشت به تئاتر فطري دوره کودکي بازشناسي مي‌شود. در متدهاي جديد تئاتر که بداهه‌سازي هم بخشي از آن است، چيزي شبيه به نمايش خلاق ديده مي‌شود و براي رسيدن به خلاقيت، اتفاق مي‌افتد.

- ما کارگروه نمايش خلاق را در استان در همين راستا انجام داديم. هدف کارگروه تعريف نمايش خلاق بوده و يا در پي کسب استانداردهاي نمايش خلاق است. جناب آقاي حليمي هدف اين کار گروه چه بود؟

حليمي: هدف از اين کارگروه و ساير کار گروه‌ها، اين بود که کانون در رويکردي تازه مي‌خواست خودش را بازنگري يابازيابي و مستندسازي کند. البته در تعامل با اعضاي هيات علمي دانشگاه و ترکيبي از کارشناسان خبره و مربيان موفقي که در اين زمينه به شکل فعال خدماتي داشته‌اند. خوش‌بختانه يکي از موفق‌ترين کارگروه‌ها در سطح کشور بنا به ارزيابي‌هاي انجام شده مديريت محترم تخصصي تئاتر کانون «کارگروه نمايش خلاق» بوده است. به دليل اعضاي قوي به ويژه اعضاي محترم هيئت علمي که در اين کارگروه شرف حضور داشتند که همين جا لازم است از حضورشان تشکر و قدرداني کنيم. لازم به ذکر است که علاوه براين استاد مشاور روان‌شناسي تربيتي جناب اقاي دکتر اصغري نکاح نيز از دانشکده علوم تربيتي و روان‌شناسي دانشگاه فردسي مشهد در اين کارگروه دعوت به همکاري و مشاوره با ما شدند. فصول تدوين شده در کتاب کار نمايش خلاق را براساس آخرين ديدگاه‌هاي علمي، کاربردي و روان‌شناسي تربيتي نگاشته مي‌شود.

هيات مديره کانون با اشراف بر کار کانون، معتقد به بازنگري و بازتعريف و اصلاح روش‌ها و شيوه‌ها در فعاليت‌هاي فرهنگي و هنري است که 30 فعاليت شاخص در آن در استان‌ها مطرح مي‌شود. در حوزه تخصصي تئاتر کودک و نوجوان، فعاليت نمايش عروسکي را به استان لرستان، نمايش‌نامه‌خواني در خراسان جنوبي و نمايش خلاق را به خراسان رضوي واگذار کرده‌اند.

کتاب کار نمايش خلاق به عنوان حاصل کار سال 1390 کارگروه تدوين شده است. از استان‌هاي معين و فعال نيز نيز گزارش و تجربيات خلاق نمايش خلاق راجمع کرده‌ايم و در ادامه تدوين و ارائه مي‌کنيم.

در چهارچوب برنامه‌هاي راهبردي يک هفته با کانون ودر يک فرايند سه ساله پيش‌بيني شده تلاش‌هاي تخصصي براي ثبت و تدوين تجربيات کانون ادامه خواهد داشت. کتاب کار البته محصول نهايي نيست و با مشارکت کارگاهي ساير استان‌ها تکميل خواهد شد. انشاءا…

دکتر عباسي: تا اين‌جا طبق برنامه خوب پيش رفته است و داريم متن مناسبي براي شناخت و بعد آموزش مربيان و بعد اشاعه نمايش خلاق در سراسر کشور را آماده مي‌کنيم.(اين آرزوي ماست).

دکتر اميني: در برهوت اين هنر، اين کارگروه نقطه اميدي است و انتظار سريع به نتيجه رسيدن را نداريم. نکات پايه‌اي مطرح شده است و غير از چند مربي که با آن در ارتباط هستيم و فرايند محور شده است، خروجي اوليه براي ده‌ها نفر شناخته شده و صاحب نام تئاتر تعليم و تربيت ارسال و بازخوردها اعمال شود. چاپ اول کتاب آماده شود و با توجه به رشد علم، کتاب هم رشد کند. و در نهايت اميدواريم آن‌چنان‌که کانون زبان داريم کانون تئاتر هم داشته باشيم.

- خب؛ تا اين‌جا نمايش خلاق را جزو فعاليت‌هاي عام فرهنگي معرفي کرديم نه خاص. آيا اين يک فعاليت تخصصي است و مربي بايد چه فاکتورهايي براي اجراي آن داشته باشد؟

دکتر عباسي: اين حتما تخصصي است و حتي نمايش خلاق دشوارتر از تئاتر است. چون هم شناخت کودک است و هم تئاتر. اگر مي‌خواهيد درست پيش برود بايد تئاتر را تخصصي کند. عنوان نمايش خلاق نوشته‌اند اما وقت‌گذراني است و بچه‌ها را سرگرم مي‌کنند.

حليمي: البته آموزش بدو خدمت به مربيان داده شده است 36 ساعت آموزش اين درس را ديده‌اند. اما کافي نيست. بنا به پيشنهاد کارگروه براي آينده مربياني بايد کارت مربي‌گري نمايش خلاق داشته باشد و به اصطلاح مجوز اين فعاليت را به شکل رسمي در مراکز کانون را داشته باشد.

دکتر عباسي: مربي در حوزه تربيت و فردي نيز بايد حايز امتيازاتي باشد و اين بايد در تمام مهد کودک‌ها و مدارس لازم است. اما در حوزه خاص کار سخت‌تر است زيرا دانش تئاتر و علم در تعليم و تربيت کودک بايد با هم جمع شود. هنر نبايد تفريح و اوقات فراغت محسوب شود. اين، معظلي است که در تربيت معلم نيز هنر جدي گرفته نمي‌شود. مربي بايد مراحل رشد بچه‌ها و کار تئاتر مثل صدا، حرکت و … را هم بداند.

- در دانشگاه هنر آيا نمايش خلاق مي‌تواند يک رشته و گرايش باشد؟

دکتر اميني: هنوز به اين نتيجه نرسيده اما چند واحد کودک را دارند بيشتر مي‌کنند اما باز هم عقب هستيم. در نمايش عروسکي چند واحد است. اما در دانشگاه نمايش خلاق خيلي جدي کار نمي کند. پيشنهاد خوبي است. اصلا براي تربيت مربيان خودشان کانون بايد در اين رشته تخصصي کار کند. کانون هيات علمي آن اساتيد علوم تربيتي که تئاتر مي‌شناسند و تئاتريان که کار کودک کرده اند تا بال خوبي براي پرواز شود.

- آيا به اعتقاد شما مي‌توان انجمن تئاتر کودک ونوجوان دراستان‌ها با محوريت کانون تشکيل داد؟

دکتر اميني: در تهران هم مشکلات برنامه ريزي و بودجه هم نابسامان است. جواب آرماني اين است که تئاتر کودک و نوجوان انجمن‌هايي تاسيس شود. وزارت ارشاد در بخش تئاتر آن‌قدر معضل دارد که تئاتر کودک يکي از دغدغه‌هاي فرعي به شمار مي‌رود. ما سياست‌گزاري خاصي مي‌توانيم داشته باشيم اما نداريم و پيش قراول اين سياست‌گزاري مي‌تواند کانون باشد. اکنون زماني است که والدين براي فرزندان هم وقت مي‌گذارند هم سرمايه. که حتي اين مساله ريشه در گذشته والدين دارد تا جبران کودکي محروم خودشان را داشته باشند. کانون با توجه به سرمايه‌هايي که دارد و در تمام شهرها مرکز دارد مي‌تواند اين انجمن‌ها را تاسيس کند.

مي‌تواند نمايش خلاق و تئاتر براي عرضه کردن داشته باشد و توجيه اقتصادي و فرهنگي هم دارد. به واسطه تئاتر کودک سرگرم مي‌شود و هم تربيت. در تابستان معضل خانواده‌ها اين است که بچه‌ها را کجا قرار بدهند تا خروجي پرورش فکري و رشد شخصيت آنهارا داشته باشند.


 
اجتماعي
جوان و جامعه
تلخند
گلبرگ
گالري
بچه هاي مدرسه
ادبيات نوجوان
كانون