جستجوي پيشرفته برو
 درخواست اشتراکارتباط با ماآرشيوشناسنامهصفحه اصلي
نسخه شماره 4250- تاریخ : 1397/05/18 - اولين روزنامه جوانان و نوجوانان ايران (پنجشنبه)

در پنجمين حضور سينمايي؛
«مثل يک پروانه روي قلب» در جشنواره چجان کره

آشنايي با کارگاه‌هاي عکاسي کانون:
تماشاي دنيا از دريچه‌ دوربين


 در پنجمين حضور سينمايي؛
 «مثل يک پروانه روي قلب» در جشنواره چجان کره 

«مثل يک پروانه روي قلب» پنجمين حضور بين‌المللي خود را در چهاردهمين جشنواره فيلم و موسيقي چجان کره جنوبي تجربه مي‌کند.
به گزارش اداره کل روابط عمومي و امور بين‌الملل کانون، انيميشن 13 دقيقه‌اي «مثل يک پروانه روي قلب» به کارگرداني مريم خليل‌زاده از توليدات امور سينمايي کانون پرورش فکري کودکان و نوجوانان قرار است در بخش خانواده اين جشنواره‌ي بين‌المللي در روزهاي 19 تا 23 مرداد به نمايش در ‌آيد.
در عين حال، فيلم‌هاي ديگري نيز از ايران همچون «ساز» به کارگرداني عابدين محمدي، «بين‌المللي» به کارگرداني علي زارع قنات‌نوي و «زندگي بدون زندگي» به کارگرداني کاوه معيني‌فر در بخش سين سنفوني اين جشنواره به نمايش گذاشته مي‌شود.
جشنواره بين‌المللي فيلم و موسيقي چجان اولين بار در سال 2005 در شهري با همين نام در کشور کره جنوبي آغاز به کار کرد. اين شهر يادآور نقاشي‌هايي با چشم‌انداز سنتي کره‌اي است و جاذبه‌هاي طبيعي درياچه «چونگ پانگ هو» گردشگران را به خود جذب مي‌کند. اين در حالي است که شماري از فيلم‌هاي منتخب جشنواره با اجراهاي موسيقي زنده در فضاهاي باز و در کنار درياچه چونگ پانگ هو معرفي مي‌شوند.همچنين دست‌اندرکاران اين جشنواره جايزه‌اي به نوازندگان فيلم که تأثير قابل ملاحظه‌اي بر فيلم‌هاي کره‌اي و فرهنگ موسيقي داشته‌اند، اهدا مي‌کند.بر همين اساس، در بخش‌هاي ديگر اين جشنواره فيلم‌هايي از سراسر جهان به نمايش در مي‌آيد و هيئت داوران جايزه بزرگ جشنواره را به بهترين فيلم از ميان فيلم‌هاي برگزيده معاصر مرتبط با موسيقي بدون در نظر گرفتن گونه آن فيلم، اهدا مي‌کند.انيميشن «مثل يک پروانه روي قلب» پيش‌تر نيز در جشنواره‌هاي پويانمايي تهران، فيلم کوتاه تهران، کلکته هند و مونترال کانادا به نمايش در آمده است.چهاردهمين جشنواره بين‌المللي فيلم و موسيقي چجان (Jecheon) از 18 تا 23 مرداد 1397 (9 تا 14 آگوست 2018) برگزار خواهد شد.


 آشنايي با کارگاه‌هاي عکاسي کانون:
 تماشاي دنيا از دريچه‌ دوربين 

گزارش از علي‌اکبر اميني
عکاسي يکي از فعاليت‌هاي هنري است که با هدف پرورش روحيه‌ي تيزبيني، افزايش توجه کودکان به محيط اطراف و کسب ديدگاه شخصي توسط آن‌ها در کتاب‌خانه‌هاي کانون پرورش فکري انجام مي‌شود.
خليل رحيم‌پور کارشناس هنري کانون پرورش فکري استان آذربايجان شرقي است. اين کارشناس باسابقه که در آستانه‌ي بازنشستگي قرار دارد سال‌ها از فعاليت خود را به مربي‌گري در کانون گذرانده و تجربه‌ي زيادي در اين حوزه دارد. او با بيان اين‌که از کودکي خود عضو کانون بوده دراين‌باره مي‌گويد: آن زمان استادان محلي موسيقي به کانون مي‌آمدند و به ما آموزش مي‌دادند و همين‌طور نمايش فيلم و تياتر هم داشتيم که مجموعه‌ي اين‌ها در زندگي من خيلي تاثير گذاشت. رحيم‌پور معتقد است از همان کودکي عشق به کانون و فضاي آن در او ايجاد شده و به همين دليل بعد از چند سال فعاليت در آموزش‌وپرورش به کانون آمده تا بتواند با آموزش هنر به کودکان دين‌اش را به کانون ادا کند. اين کارشناس معتقد است که کانون با بردن امکانات فرهنگي و هنري به دل مناطق کم‌تر برخوردار توانسته کودکان را با دنياي جديدي آشنا کند که در اين ميان هنر عکاسي و سينما به خاطر ويژگي‌ها‌ي بصري قدرت اثرگذاري ويژه‌اي دارند. رحيم‌پور در ادامه با بيان اين‌که براي عکاسي لازم است گاهي اعضا به طبيعت و يا محيط‌هاي شهري بروند معتقد است اين فعاليت ظرفيت‌هاي پرورش‌دهنده‌ي ويژه‌اي دارد و هدف از آن تنها تربيت عکاس نيست، بلکه ارتباط کودک با محيط اطراف را تقويت مي‌کند و به او دقت نظر مي‌آموزد. اين مربي هنري سابق براي مثال به توجه به بافت گياهان و اجسام در طبيعت اشاره مي‌کند و مي‌گويد: در يک برنامه ممکن است کودکان تنها در ماهيت و ساختار پديده‌ها دقيق شوند و در عين کسب اين تجربه‌ها کم‌کم تکنيک و روش‌هاي عکاسي را هم ياد بگيرند. رحيم‌پور هم‌چنين اشاره مي‌کند که در مراحل اوليه‌ي کار شناخت ابزار اهميت بسياري دارد و کم‌بود امکانات در اين حوزه ر فعاليت‌ها اثر مي‌گذارد. او درباره‌ي شرايط برگزاري کارگاه‌هاي عکاسي مي‌گويد: به دليل اين‌که ابزار اين رشته در دست‌رس بچه‌ها نيست و بسياري از کودکان دوربين ندارند، نياز است کارشناس و مربيان هنري تلاش ويژه‌اي در برگزاري اين کارگاه‌ها داشته باشند.
اين کارشناس هنري از آشنايي با ابزار عکاسي؛ شناخت بافت در طبيعت؛ ترکيب‌بندي در عکاسي؛ آشنايي با تاريخ‌چه‌ي عکاسي، عکاسان معتبر دنيا و آثارشان به عنوان مراحل مختلف کارگاه‌هاي عکاسي کانون اشاره مي‌کند و معقتد است در روند اين فعاليت‌ها ديد کودکان‌ونوجوانان به دنيا تغيير مي‌کند، به نقش عکاسي در زندگي اجتماعي و شخصي پي‌مي‌برند و در نهايت با توجه به علاقه و سليقه‌ي شخصي به دنبال عکاسي از موضوعات مختلف مي‌روند. او هم‌چنين به تشابه و تفاوت عکاسي با نقاشي اشاره مي‌کند و مي‌گويد: بد نيست بچه‌ها چند واحد نقاشي هم در کنار کارگاه عکاسي بگذرانند تا بتوانند از تجربيات اين دو حوزه بيشترين سود را ببرند. رحيم‌پور معتقد است تماشاي دنيا از دريچه‌ي لنز دوربين کودک‌ونوجوان را نسبت به دنياي اطراف و طبيعت هوش‌يار مي‌کند و در نتيجه‌ي آن بچه‌ها نسبت به پاس‌داري از محيط‌زيست حساس مي‌شوند. او هم‌چنين معتقد است در فرآيند عکاسي نگاه گزارش‌گرانه در کودک‌ونوجوان تقويت مي‌شود و آن‌ها مي‌تواند در شبکه‌هاي اجتماعي، نشريات محلي و حتي رسانه‌هاي سراسري محل زندگي و فرهنگ خود را به ديگران معرفي کنند يا اتفاقاتي که ديگر تکرار نخواهد شد را ثبت نمايند.
داستان يک عکس
اين کارشناس هنري در پايان درباره‌ي تاثير اين فعاليت به يکي از اعضاي علاقه‌مند و پراستعداد کارگاهش اشاره مي‌کند که از عکاسي در محيط‌هاي عمومي واهمه داشته و اين موضوع مانع فعاليتش مي‌شده است. او دراين‌باره مي‌گويد: من به اين عضو گفتم شيوه‌اي هست که در آن مي‌تواني با استفاده از تکنيک چيدمان عکس را کارگرداني کني و حتي در محيط‌هاي بسته هم عناصر بصري را به شکل خاصي کنار هم قرار بدهي و عکاس بگيري. رحيم‌پور بيان مي‌کند که اين عضو مدتي بعد با استفاده از اشياي ساده‌ي اطراف چون آينه، ميز و ميوه‌ها تصاوير شگفت‌انگيزي خلق کرده و توانسته بود استعدادش را به نمايش بگذارد. اين مربي درباره‌ي يکي از آثار اين عضو مي‌گويد: او با استفاده از هفت آينه از يک سيب و چند شيء ديگر روي ميزي عکاسي کرده بود، به‌طوري‌که از آينه‌ي چهارم به بعد ديگر سيب ديده نمي‌شد. رحيم‌پور مي‌افزايد: وقتي از او پرسيدم ايده و داستان اين عکس چيست به من گفت «فکر مي‌کنم اين سيب انساني است که تا مقطعي هست و بعد حذف مي‌شود، ولي دنيا بعد از او وجود دارد». او با بيان اين‌که يادگيري هنرهايي چون عکاسي در دنياي امروز يک ضرورت به حساب مي‌آيند معتقد است پرورش مربيان و تامين امکانات در اين حوزه‌ها به توجه ويژه‌ي مسئولان کانون نياز دارد.
پرورش خلاقيت در کارگاه عکاسي
اعظم پاينده، مربي هنري پاره‌وقت کانون پرورش فکري استان البرز، حدود 17 سال است که با برگزاري کارگاه‌هاي نقاشي، عکاسي، انيميشن و تياتر و نمايش عروسکي با کانون پرورش فکري هم‌کاري مي‌کند. اين مربي که داراي مدرک کارشناسي گرافيک در گرايش تصويرسازي است بيان مي‌کند در فعاليت‌هاي کانوني که بر پرورش تخيل و خلاقيت بچه‌ها متمرکز است، نقش مربيان نبايد مستقيم باشد و اين کارگاه‌ها حکم کلاس درس پيدا کند. او که به دليل تفاوت نگاه و توانايي کودکان‌ونوجوانان، کارگاه‌هاي عکاسي را به دو گروه کودک و نوجوان تقسيم‌بندي کرده است درباره‌ي مقدمات اين کارگاه‌هاي عکاسي مي‌گويد: قدم اول اين است که بچه‌ها با دنياي عکاسي آشنا شوند، دوربين را بشناسند، به اهميت کادربندي و قاب پي ببرند و حس زيبايي‌شناسي در آن‌ها تقويت شود. او در مورد پرورش حس زيبايي‌شناسي اعضاي کودک مي‌گويد: من انتخاب سوژه و موضوع عکاسي را به عهده‌ي خود بچه‌ها مي‌گذارم، چرا که اين موضوع خيلي مهم است که براي مثال کودک پي‌ببرد مي‌خواهد از گل‌ها عکاسي کند يا آدم‌ها. پاينده در اين مورد توضيح مي‌دهد: وقتي کودکي موضوعش را انتخاب کرد، آن‌گاه من با او درباره‌ي ماهيت سوژه، توناليته‌ي رنگ‌ها و کادربندي مناسب با سوژه صحبت مي‌کنم و درواقع تلاش مي‌کنم اعضا را به صورت غيرمستقيم هدايت کنم. او معتقد است مربي نبايد خود دوربين را به دست بگيرد و به عضو بگويد از اين موضوع از اين زاويه اين‌طور عکاسي کن. پاينده در ادامه مي‌افزايد: البته در کانون و خصوصا در بخش نوجوان يک‌سري از برنامه‌ها بر اساس مناسبت‌هاي تقويمي است و من جدا از موضوعات آزادي که به بچه‌ها مي‌دهم، از آن‌ها مي‌خواهم در موضوعاتي مثل مسابقات بين‌المللي يا دهه‌ي محرم هم بسته به علاقه‌ي خود کار کنند.
از عکاسي آزاد براي کودکان تا آموزش تئوري به نوجوانان
اين مربي که در شروع دوره‌ي عکاسي به معرفي دوربين‌ها مي‌پردازد معتقد است اطلاع نوجوانان از تاريخ‌چه‌ي عکاسي و روند شکل‌گيري ابزارهاي مختلف آن بسيار مهم است. او به همين‌دليل چند دوربين‌هاي عکاسي مونولوگ و ديجيتال روي ميز کارگاه قرار مي‌دهد تا کودکان‌ونوجوانان بتوانند از نزديک آن‌ها را لمس کنند و با کارکردشان آشنا شوند. پاينده دراين مورد مي‌گويد: کارکرد اين دوربين‌ها را براي بچه‌ها توضيح مي‌دهم و هم‌چنين به آن‌ها مي‌گويم در گذشته عکاسي با دوربين‌هاي مونولوگ و نگاتيوي به چه صورتي بوده است. اين مربي هنري با بيان اين‌که پيش‌رفت تکنولوژي و ظهور دوربين‌هاي ديجيتال باعث شده کودکان درکي از مفهوم اقتصاد عکاسي نداشته باشند معتقد است آشنايي با اين مفاهيم در پرورش ذهن نوجوانان و تيزکردن حواس آن‌ها بسيار موثر است. او مي‌گويد: براي بچه‌ها توضيح مي‌دهم که خود من در دوران هنرستان با فيلم‌هاي 12، 24، 36 يا نهايتا 48 فريمي چه‌طور عکاسي مي‌کردم و درعين‌حال تمام نگاتيوها را براي بچه‌ها باز مي‌کنم تا ببينند. پاينده هم‌چنين به کودکان ياد مي‌دهد که خود دوربين‌ها را باز کنند تا طرزکارشان را از نزديک ببينند و هم‌چنين درباره‌ي چاپ و ظهور عکس روي کاغذ عکاسي توضيح مي‌دهد. گفتني است که اين مربي حتي درباره‌ي ورود عکاسي به ايران و ماهيت سوژه‌هاي آن زمان به نوجوانان اطلاعاتي مي‌دهد. پاينده با بيان اين‌که اين مفاهيم مخصوص کارگاه‌هاي نوجوانان است مي‌گويد: من اين مفاهيم را که از حوصله‌ي بچه‌هاي سنين پايين‌تر خارج است براي کودکان طرح نمي‌کنم، بلکه اجازه مي‌دهم با موضوع آزاد به عکاسي بپردازند تا درک بي‌واسطه‌اي از دوربين و عتصوير پيدا کنند. او هم‌چنين بيان مي‌کند که کودکان مي‌توانند با دوربين موبايل يا تبلت‌هاي شخصي خودشان هم عکس بگيرند و محدوديتي براي داشتن دوربين عکاسي وجود ندارد. پاينده درباره‌ي امکانات فني اين کارگاه‌ها مي‌گويد: بعضي از مراکز کانون چند دوربين در اختيار مربي مي‌گذارد تا بچه‌ها با آن عکاسي کنند. اين مربي با بيان اين‌که دوربين‌ها را در اختيار کودکان مي‌گذارد و از آن‌ها مي‌خواهد در حياط کتاب‌خانه‌ي کانون به دنبال سوژه بگردند مي‌گويد: يک عضو ممکن است از يک موضوع بيست عکس بگيرد که در نهايت با سليقه‌ي او و هم‌فکري اعضاي کلاس از بين آن‌ها عکسي را انتخاب مي‌کنيم. او درباره‌ي دليل اين کار گروهي و هم‌فکري بيان مي‌کند: من در پايان تمام کلاس‌ها از بچه‌ها مي‌خواهم خودشان کارشناس هم‌ديگر باشند تا هم شبهه تفکيک بين بچه‌ها از طرف مربي پيش نيايد و هم خود بچه‌ها در حين انجام کار گروهي و هم‌فکري ريزبيني و نقد را هم بياموزند. او با نشان دادن عکس‌هاي اعضاي کارگاه از آن‌ها مي‌خواهد به دنبال نقاط قوت و ضعف آن تصاوير بگردند و از اين طريق ناخودآگاه ياد بگيرند چه‌طور نقاط ضعف کارشان را برطرف کنند و قوت‌ها را گسترش بدهند.
پاينده با تاکيد بر اين‌که اين شيوه مخصوص آموزش به کودکان است درباره‌ي کارگاه‌هاي نوجوانان مي‌افزايد: براي آن‌ها سعي مي‌کنم فضاي کارگاه‌ها را تا حدودي به آموزش تئوريک هم نزديک کنم و جزئيات عکاسي را کم‌کم به ياد بدهم که براي مثال مي‌توانم به کارکرد لنزهاي مختلف دوربين عکاسي اشاره کنم. او مي‌افزايد: من آن چيزهايي را که در تمام اين سال‌ها در هنرستان و دانشگاه ياد گرفته‌ام و فکر مي‌کنم دانستنش براي يک علاقه‌مند به عکاسي لازم است به نوجوانان آموزش مي‌دهم.
در ادامه اين مربي به نقش کارگاه عکاسي و ارتباط حسي بچه‌ها با کانون مي‌پردازد و با بيان اين‌که شرايط زمانه تغيير کرده عنوان مي‌کند که بچه‌ها و خصوصا نوجوانان را بايد با بهانه‌هاي جديدي وارد کتاب‌خانه‌ها کنيم. پاينده با بيان اين‌که اين روزها با ورود موبايل و تبلت حتي مفهوم مطالعه هم تغيير کرده و در کتاب‌خواني خلاصه نمي‌شود بيان مي‌کند که بعضي از کارگاه‌هاي کانون چون عکاسي، فيلم‌سازي و نقد فيلم بهانه‌اي براي تشويق اعضاي نوجوان است. او به مشکلات اين کارگاه‌ها هم اشاره مي‌کند و مي‌گويد: متاسفانه به خاطر محدوديت کلاس 12 نفر بيشتر نمي‌توانند عضو آن شوند و بچه‌ها مجبورند در فصل‌هاي مختلف از اين کارگاه استفاده کنند. پاينده با اشاره به اين‌که بعضي از اعضاي سابق کارگاه عکاسي اين رشته را براي تحصيل آکادميک و يا کسب درآمد دنبال مي‌کنند ذکر مي‌کند که گاهي اعضاي سابق پيش او مي‌آيند و براي کارشان مشورت حرفه‌اي مي‌گيرند.مربي کارگاه عکاسي ضمن اين‌که معضل بزرگ اين کلاس‌ها را کم‌بود امکانات مي‌داند بيان مي‌کند که اعضاي کانون با کم‌ترين امکانات در نمايشگاه‌ها شرکت مي‌کنند و مقام مي‌آورند. او مي‌گويد: برند کانون مي‌تواند خيلي بيشتر از اين‌ها پيش‌رفت داشته باشد و اگر مسئولان کشوري و نمايندگان مجلس توجه ويژه‌اي به اين نهاد فرهنگي داشته باشند در رشد و پرورش کودکان‌ونوجوانان کانوني بسيار اثرگذار خواهد بود. او با بيان اين‌که کانون هميشه از حضور کودکان از اقشار مختلف استقبال کرده و مي‌کند مي‌گويد: فضاي کانون پرورش فکري عموما براي بچه‌هايي است که توان مالي بالايي ندارند و از کارگاه‌هاي آزاد استفاده نمي‌کنند؛ در نتيجه هدف اين است که اعضاي فعال کتاب‌خانه‌ها به انجام فعاليت‌هاي فرهنگي، هنري، ادبي و علمي که به‌طور رايگان براي آن‌ها برگزار مي‌شود تشويق شوند. با توجه به اين شرايط اين مربي هنري معتقد است شايد بسياري از اعضا توان مالي نداشته باشند که خود دوربين عکاسي تهيه کنند و در نتيجه مربيان کانون بايد با کم‌ترين امکانات به بيش‌ترين نتيجه برسند. او البته معتقد است که همين کار هم براي بسياري از خانواده‌ها رضايت‌بخش است، اما کودکان‌ونوجوانان ظرفيت‌هاي خيلي بيشتري دارند که پرورش آن نيازمند امکانات است.
استفاده از شيوه‌هاي خلاقانه در آموزش
پاينده با بيان اين‌که مربيان براي رفع اين محدوديت‌ها دست به خلاقيت مي‌زند درباره‌ي يکي از ايده‌هايش مي‌گويد: من براي ترم‌هاي بالاتر که به علاقه‌ي بچه‌ها به عکاسي بيشتر شده و مقدمات را هم ياد گرفته‌اند عکاسي و نقاشي را تلفيق کردم و بچه‌ها اين تکنيک را آموزش دادم که روي عکس‌هايي که گرفته‌اند و چاپ کرده‌اند رنگ بياورند. گفتني است که اين مربي در عين حال که بر وجود امکانات بيشتر تاکيد دارد معتقد است هنر دستي هميشه جايگاه ويژه‌ي خود را دارد و اين‌که کودکان با دست‌شان کار کنند در هماهنگي ذهني و بدني و رشد استعداد آن‌ها بسيار اثرگذار است. پاينده هم‌چنين مي‌افزايد که براي مراحل بعدي به فکر آموزش تکنيک ترام به اعضاي کارگاهش است، يعني تکه‌تکه کردن عکس‌ها و کنار هم گذاشتن و تلفيق‌شان با متن روزنامه‌ها و غيره. او معتقد است نبايد ذهن بچه‌ها را محدود کرد و لازم است که آن‌ها بدانند عکاسي فقط گرفتن عکس با دوربين نيست، بلکه مي‌تواند با هنرهاي ديگر چون خوش‌نويسي و نقاشي هم ترکيب شود. گفتني است که اين مربي هم‌چنين اعضاي کارگاهش را به چاپ روي کاغذهاي رنگي تشويق مي‌کند تا به زمينه‌ي سفيد محدود نشوند و تجربه کنند که استفاده از کاغذها و فيلترهاي رنگي در عکاسي چه اثري دارد.در پايان اين مربي هنري با بيان اين‌که داوري مسابقه‌ها هميشه بر مبناي سليقه است بيان مي‌کند که شايد نفس رقابت براي کودکان‌ونوجوانان سازنده نباشد و به‌همين‌خاطر معتقد است با وجود اين‌که برگزاري جشنواره‌ها در ايجاد انگيزه و کسب دانش به بچه‌ها کمک مي‌کند، شيوه‌ي برگزاري اين رويدادها بايد بيشتر تربيتي و تشويقي باشد تا رقابتي. او هم‌چنين معتقد است افزايش هم‌کاري کانون با ديگر مجموعه‌هاي فرهنگي و هنري چون انجامن عکاسان دامنه‌ي فعاليت‌هاي اين نهاد را گسترش مي‌دهد و درهاي جديدي را به روي اعضاي کانون مي‌گشايد.


 
اجتماعي
جوان و جامعه
تلخند
ورزشي
فرهنگ و هنر
بچه هاي مدرسه
ادبيات نوجوان
كانون